galobasket

Όπως λέμε καλό μπάσκετ, όπως λέμε Γκάλης…

Αγώνες ΝΒΑ και καταπόνηση παικτών!

Posted by akilas στο 7 Μαΐου 2009

Θα ήθελα να σχολιάσουμε λίγο το άρθρο αυτό το οποίο δίνει το ερέθισμα για πολλές συζητήσεις αναφορικά με την καταπόνηση των παικτών του ΝΒΑ, τη διάρκεια της χρονιάς και τον συνολικό αριθμό αγώνων.mour

Εκτιμώ ότι η χρονική διάρκεια μιας σεζον στο ΝΒΑ δεν είναι μεγάλη αλλά σίγουρα τα παιχνίδια είναι πάρα πολλά. Οι παίκτες του ΝΒΑ όμως έχουν ένα συν στα πολλά παιχνίδια που δίνουν. Το συν αυτό λέγεται η περίοδος όπου τελειώνουν οι υποχρεώσεις τους μέχρι τη στιγμή που ξεκινουν σε αντίθεση με πολλούς Ευρωπαίους παίκτες οι οποίοι έχουν το καλοκαίρι υποχρεώσεις με τις Εθνικές τους ομάδες.

Εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι το γεγονός ότι οι παίκτες του ΝΒΑ στην σκέψη τους έχουν σαν πρώτο μέλημα την οικονομική διάσταση του αθλήματος και έπειτα τα υπόλοιπα. Νομίζω ότι θα έχει συνέχεια το θέμα του παραπάνω άρθρου και σίγουρα  έχει μεγάλο ενδιαφέρον.

Υ.Γ.1. Αν προλάβω θέλω να γράψω ένα άρθρο για θέματα δημοσιογραφίας, συμπεριφοράς αθλητών-οπαδών με αφορμή και τα πολλά γεγονότα που έγιναν κατά τη διάρκεια του φάιναλ φορ.

Υ.Γ.2. Καλή πηγή πληροφόρησης για σχετικά  ζητήματα  μπορεί να βρει κάποιος στα ΙΑΤΡΙΚΑ ΑΡΘΡΑ του ageofbasketball

Advertisements

3 Σχόλια to “Αγώνες ΝΒΑ και καταπόνηση παικτών!”

  1. το έχω σκεφτεί και εγώ πολλές φορές αυτό το θέμα … οτι όντως θα είχαμε και λιγότερους τραυματισμούς και καλύτερο θέαμα με λιγότερους συνολικά αγώνες

    θα διαφωνήσω όμως με το άρθρο καθώς δεν θεωρώ οτι ειδικά φέτος (ή πέρυσι) υπήρχε κάποια επιδείνωση σε τραυματισμούς …. χωρίς να έχω στατιστικά μπροστά μου νομίζω οτι κάθε χρόνο υπάρχουν σοβαροί τραυματισμοί … ίσως άλλες χρονιές περισσότεροι κιόλας

    δεν πιστεύω να αλλάξει κάτι όμως καθώς όπως σωστά λες είναι οικονομικό το θέμα… έχει στηθεί ένα ολόκληρο σύστημα με το φορμά των 82 παιχνιδιών με βάση τα εισιτήρια, τηλεοπτικά, διαφημίσεις ακόμη και στατιστικά (παίζουν και αυτά το ρόλο τους) που νομίζω είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανατραπεί … με μια πρόχειρη έρευνα είδα οτι τα 82 ματς ισχύουν τα τελευταία 40 χρόνια ενώ ήδη από το 1960 ήταν 80 τη σεζόν.

    αυτό που θα ήθελα να λιγοστέψει όμως είναι τα back to back παιχνίδια, καθώς ακόμη και κάποιος που δεν είναι αθλητής καταλαβαίνει πόσο δύσκολο έως αδύνατο είναι να αναρρώσει το σώμα μέσα σε 24 ώρες (ή και λιγότερο)

  2. petemaravich said

    Καλησπέρα καλησπέρα akilas. Ελπίζω να είσαι καλά και πάντα με διάθεση για ωραία κείμενα. Γράφω μετά από ΠΑΡΑ πολύ καιρό (εξαίρεση 2-3 σχόλια μου στους φίλους doubleteamάδες) αλλά μας έχουν πνίξει όλους οι επαγγελματικές υποχρεώσεις. Ένεκα, όμως, η μεγάλη αγάπη μου για το μπάσκετ ΚΑΙ το αμέρικαν φούτμπολ και το πολύ ενδιαφέρον ποστ σου για να πω κι εγώ τη γνώμη μου, όχι απαραίτητα σωστή.
    Θα ξεκινήσω με μία μικρή σύγκριση των πρωταθλημάτων για να μπορέσουν και οι μη ασχολούμενοι/εξοικοιωμένοι με τα αμερικανικά αθλήματα αναγνώστες να διαμορφώσουν κάποια εικόνα των υπό συζήτηση μεγεθών.
    Το συμβόλαιο του Τom Βrady (quarterback των New England Patriots) είναι 60 εκ. $ για 6 χρόνια. Ο Kobe παίρνει 20 εκ. $ τη σεζόν. Οι κορυφαίοι footballers έχουν προσδόκιμο καριέρας αρκετά μικρότερο από τους αντίστοιχους τους μπασκετμπολίστες εξαιτίας της διαφοράς στις σωματικές απαιτήσεις και τη συχνότητα τραυματισμών στα αθλήματα τους. Η σεζόν του φούτμπολ είναι αρκετά σύντομη κυρίως λόγω της φυσικής εξάντλησης που θα προκαλούσαν 2-3 αγώνες ανά εβδομάδα, της τακτικής προετοιμασίας που απαιτεί κάθε αγώνας (η στρατηγική σε αυτό το άθλημα είναι κάτι το εξαιρετικό και ανάγκασε ακόμη και το Ζοζέ Μουρίνιο να αντιγράψει plays από το american football για να τα ενσωματώσει στην επιθετική ανάπτυξη της Chelsea), και του κόστους μεταφοράς μίας ομάδας φούτμπολ (45 αθλητές) από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο και από πόλη σε πόλη.

    Tα τεράστια έσοδα του ΝΒΑ προέρχονται από 82 «αγωνιστικές» κ.π., το all-star game και τα play-offs. Αντίστοιχα, τo NFL προσπορίζεται κέρδη από 16 «ημέρες» (Sundays) κ.π., τα play-offs και βέβαια το φαντασμαγορικό Super Bowl. Άντε και το Pro Bowl (το αντίστοιχο all-star game) που ακολουθεί μία εβδομάδα αργότερα (με την εξαίρεση του επόμενου, το 2010).

    Τα ρόστερς του ΝΒΑ είναι σημαντικά μικρότερα από αυτά του NFL. Κάθε επαγγελματική ομάδα φούτμπολ παρατάσσει 45 αθλητές σε κάθε αγώνα. Παρά το γεγονός ότι το NFL αφορά ένα άθλημα, το φούτμπολ, που θεωρείται ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ πιο «δύσκολο» από το μπάσκετ του NBA, το μπάσκετ πληρώνει minimum ανά έτος κάθε rookie 442.114$ και φθάνει στα 1.262.275$ για τους βετεράνους με 11 χρόνια εμπειρία (σεζόν 2008-2009, τα στοιχεία αφορούν παίκτες…βαθέος!!! πάγκου) Αντίθετα, το NFL δίνει minimum περίπου 285 χιλιάδες $ ανά έτος για rookies και έως 850 χιλιάδες $ για βετεράνους που έχουν συμπληρώσει παράσημα 11 περιόδων.
    Το σημαντικό έως εδώ είναι να γίνει σαφές ότι τo NBΑ πληρώνει ΠΟΛΥ καλύτερα από το NFL και τα στοιχεία που αναφέρθηκαν πιο πάνω συναινούν στη διατήρηση του καλενταρίου ως έχει.
    Κατά τη γνώμη μου, καλώς υπάρχει η κανονική περίοδος των 82 αγώνων. Θα προσπαθήσω επιγραμματικά να αναφέρω το γιατί, αυτή τη φορά χωρίς να γίνεται σύγκριση με άλλη λίγκα, που πιθανώς να διαστρεβλώνει και κάποια πράγματα.

    -Επιτρέπει σε ΟΛΕΣ τις ομάδες να διαμορφώσουν σε βάθος χρόνου ένα σαφές αγωνιστικό προφίλ και να έχουν το χρονικό περιθώριο να κάνουν τις απαραίτητες κινήσεις (free-agents, ανταλλαγές) προς αυτή την κατεύθυνση. Με τα μισά, ας πούμε, παιχνίδια θα ήταν αδύνατο να διαχωρίσουμε τις κορυφαίες από τις αδύναμες ομάδες και, κυρίως, οι GMs των ομάδων θα δυσκολευόντουσαν αφάνταστα να αξιολογήσουν και, κατόπιν καταλυτικών παρεμβάσεων, να βελτιώσουν τις ομάδες τους. Σκεφτείτε μόνο πόσες συμφωνίες (και περισσότερες, τελικώς άκαρπες, διαπραγματεύσεις) γίνονται στο τελευταίο μέρος της κ.π. Εάν, όπως προτείνεται, η κ.π. τελείωνε πριν ή κατά τη διάρκεια της March Madness, τότε η ημερομηνία λήξης των μεταγραφών θα μετατοπιζόταν στις αρχές Ιανουαρίου. Επιπλέον, εάν η κ.π. ξεκινούσε την Ημέρα των Ευχαριστιών, τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι θα περικόπτονταν συνολικά 30-35 αγώνες. Αμφιβάλλω αν οι GMs θα είχαν αποκρυσταλλωμένη άποψη για το ποιοι παίκτες είναι προς ανταλλαγή, ποιοι αρκετά καλοί να υπογράψουν επέκταση συμβολαίου ή ποιοι παίκτες άλλων ομάδων αποτελούν πιθανές λύσεις για τις αδυναμίες των ομάδων τους.

    -Επίσης, o αριθμός των 82 αγώνων αποτελεί σαφώς και μία «στατιστική σταθερά» στα 40 χρόνια που έχει καθιερωθεί. Σε μία πιθανή περίοδο 50 αγώνων (όπως για παράδειγμα η θλιβερή σεζόν 1998-99), οι συμβαλλόμενοι στο παιχνίδι (αθλητές, φίλαθλοι κτλ.) δε θα απολάμβαναν την πληθώρα ταλέντου που κάνει το ΝΒΑ τόσο δημοφιλές παγκοσμίως. Το φορμά των 82 αγώνων δίνει το απαραίτητο κίνητρο στους αθλητές να υπερβούν τις σωματικές τους δυνατότητες. When the going gets tough, the tough get going…
    -Τέλος, λιγότεροι αγώνες σημαίνουν αυξήσεις εισιτηρίων και σημαντική άνοδο, ίσως, στην τιμή του NBA League Pass. Να αναφέρω μόνο πως σε κάθε αγώνα του NFL είναι πολύ μεγαλύτερα τα ποσά για κάθε παιχνίδι, πολύ περισσότερο δε για τα κλασικά ντέρμπι (Patriots, Cowboys, Giants, Steelers…). Μη λησμονούμε φυσικά και την αναγκαιότητα ύπαρξης ομάδων σε μικρότερες αγορές, πέραν των τεράστιων μητροπόλεων των ανατολικών και των δυτικών ακτών.

  3. Achileas said

    Οι παίκτες του ΝΒΑ σίγουρα καταπονούνται ιδιαίτερα από τα συνεχόμενα παιχνίδια ενώ έχει αλλάξει ριζικά ο τρόπος παιχνιδιού τα τελευταία 20 χρόνια (το πιστώνω αποκλειστικά στην φιλοσοφία του Jordan και τις θυσίες που έκανε ώστε να γίνει αυτός που έγινε). Έτυχε να δω ένα παιχνίδι από τους τελικούς LAKERS-CELTICS (Bird-Magic) και πραγματικά πιστεύω πως κανείς τους δεν θα μπορούσε να ανταποκριθεί στα σημερινά στάνταρ. Γρήγορος ρυθμός, σκληρές και πιο σύνθετες άμυνες, πιο έντονο ανταγωνισμό και κυρίως οι παίκτες του σήμερα είναι πιο πολύ αθλητές και μετά μπασκετμπολίστες με αποτέλεσμα ένας 33άρης να μην μπορεί να ανταπεξέλθει. Αλλά από την άλλη έχουμε άλλο στήσιμο της ομάδας με γιατρούς, φυσικοθεραπευτές, φαρμακα, γυμναστές, πιο εξειδικευμένους αλλά και πιο προηγμένη τεχνολογία. Οπότε κάπου αντισταθμίζονται αυτά.
    Σύμφωνα με τα παραπάνω θα μπορούσε να θεωρηθεί πως δικαίως έχουν απιτήσεις οι παίκτες. Τα συμβόλαια όμως είναι ιδιαίτερα υψηλά και επειδή στην Αμερική πληρώνεται η ανωτερώτητα του παίκτη έναντι των υπολοίπων δεν νομίζω ότι πρέπει να αισθάνονται αδικημένοι (Πιθανότατα οι πιέσεις να προήλθαν από τους αστέρες).
    Μάλλον προκειται για μοχλό πίεσης των παικτών απέναντι στις ομάδες για περισσότερες αποδοχές επειδή η πίτα του ΝΒΑ μεγαλώνει ή για διατήρηση των κεκτημένων με μικρότερες θυσίες-παιχνίδια το χρόνο.
    Πάντως για να λέμε και του στραβου το δίκιο η δήλωση του Pierce αντικατοπτρίζει την αλήθεια. Λόγω των απαιτήσεων και των αλλεπάλληλων μυικών μικροτραυματισμών που ξεπερνιούνται με χορήγηση φαρμάκων καταπονείται ιδιαίτερα ο οργανισμός που κάποια στιγμή επιβάλει την αποκατάστασή του με τον τρόπο που αυτό ξέρει. Την προσωρινή αλλά απόλυτη κατάρρευση.
    Αλλά έτσι είναι το ΝΒΑ και γενικότερα ο επιθετικός καπιταλισμός:
    my way or the highway.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: