galobasket

Όπως λέμε καλό μπάσκετ, όπως λέμε Γκάλης…

Οι εμμονές του κ.Ομπράντοβιτς.

Posted by akilas στο 18 Μαρτίου 2008

Απ’ όσο καιρό θυμάμαι τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό, φέτος μάλλον είναι η χρονιά που δέχεται την μεγαλύτερη κριτική από τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού. Κατά καιρούς βέβαια οι φίλοι του μπάσκετ του ΠΑΟ κριτίκαραν την εμμονή του Ζοτς να μην αγοράζει «βαρύ» σέντερ μέσα στη ρακέτα ή καλύτερα να μην αποκτάει η ομάδα ένα σεντερ φορ τύπου Ρέμπρατσα ή Βράνκοβιτς (αν υπάρχουν τέτοια σέντερ). Γενικά υπήρχε διαχρονικά η σταθερή άποψη πολλών φίλων του ΠΑΟ ότι θα έπρεπε η ομάδα να ενισχυθεί με κάποιον ή κάποιους ποιοτικούς ψηλούς, απλά φέτος λόγω των κακών αποτελεσμάτων στην φάση των 16 η αγωνία – κριτική των φίλων του Παναθηναϊκού θεωρώ ότι έχει μεγαλώσει. images3.jpgimages3.jpgimages3.jpg images2.jpgimages2.jpg

Όλα αυτά τα χρόνια όμως η ομάδα του Ομπράντοβιτς έπαιρνε συνεχώς τα πρωταθλήματα και πέρυσι τα πήρε όλα και έφυγε. Η περσινή κατάκτηση όλων των στόχων ήταν μια επιβράβευση του αγωνιστικού μοντέλου που έχει υιοθετήσειτα τελευταία ο Ομπράντοβιτς. Το αγωνιστικό αυτό μοντέλο στηρίζεται στις παρακάτω αρχές: images2.jpgimages2.jpg

  • διαδοχικά πικ εν ρολ από τους περιφερειακούς
  • μεγάλο βάρος στα σουτ τριών πόντων
  • τρομερή επικέντρωση στις αποστάσεις που έχουν οι παίκτες μεταξύ τους έτσι ώστε να μειώνεται η πιθανότητα να δώσουν οι αντίπαλοι αποτελεσματική βοήθεια
  • μη προσπάθεια εκμετάλλευσης του στατικού λόου ποστ: δεν ψάχνει ποτέ σχεδόν ο Ζοτς ψηλό παίκτη ο οποίος είναι κολλημένος στο λόου ποστ με πλάτη, αλλά έπειτα από πικ ή κόψιμο μπορεί να δεχτεί κάλλιστα πάσα στο βαμμένο
  • αγαπημένο δίδυμο ψηλών οι Τσαρτσαρής, Μπατιστ οι οποίοι είναι ικανοί και στο περιφερειακό παιχνίδι
  • πολλές αλλαγές στα πικ ή στα σκριν ειδικά στα τελευταία 10 δευτερόλεπτα της επίθεσης (βλέπε χαρακτηριστικό παιχνίδι ΠΑΟ- ΤΑΟΥ)
  • αντιμετώπιση των πικ του αντιπάλου με hedge out δηλαδή με το ανέβασμα του αμυντικού ψηλού ψηλά έπειτα από το πικ εν ρολ με σκοπό να σταματήσει πρόσκαιρα τον περιφερειακό έως ότου προλάβει να επιστρέψει ο περιφερειακός
  • προσπάθεια στατικού ποσταρίσματος των περιφερειακών που υπερέχουν σε ύψος και δύναμη από τους αντιπάλους τους

Με αυτό το μοντέλο ο Ζοτς κατέκτησε τα πάντα πέρυσι έστω και αν στους τελικούς της Α1 η ομάδα του δεν είχε ικανοποιητική απόδοση.

Το παραπάνω μοντέλο αν και ήταν εύκολα αναγνωρίσιμο από τους αντιπαλους προπονητες δεν ήταν εύκολα αντιμετωπίσιμο. Φέτος όμως στην φάση των 16 ο επιθετικός τρόπος ανάπτυξης του Παναθηναϊκού έχει αναχαιτιστεί και στα 5 παιχνίδια που έχει δώσει η πράσινη ομάδα. Στην επίθεση φέτος για την φάση των 16 ο Παναθηναϊκός βάζει 71,4 πόντους , ενώ πέρυσι στην αντίστοιχη φάση είχε μέσο όρο 83,5 πόντους.

Σημαντικό ρόλο σε αυτήν την πτώση έχουν παίξει πολλοί παράγοντες, ένας από τους οποίους είναι και οι απουσίες των Τσαρτσαρή, Τομάσεβιτς. Πρέπει βέβαια να υπενθυμίσω ότι και στο Φάιναλ φορ ο Παναθηναϊκός δεν είχε στις τάξεις του τον Κώστα Τσαρτσαρή αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να σηκώσει την κούπα.

Για το προβλέψιμο του επιθετικού τρόπου ανάπτυξης του ΠΑΟ θα κλέψω μια παράγραφο από τον ΜΠΑΚΙ ΜΠΛΑΙΧΕΡΤ, από το doubleteam.wordpress.com:

«Συνέχεια πικ εν ρολ και μάλιστα τις πιο πολλές φορές με τον παίκτη που κατεβάζει και την μπάλα χωρίς ούτε πάσες εισαγωγής, ούτε καν την παραμικρή κίνηση των υπολοίπων. Άλλο όλα σου τα συστήματα να καταλήγουν σε πικ εν ρολ και άλλο αυτό να είναι το μόνο σου σχεδόν σύστημα. Στην επίθεση η ομάδα είναι σαν να παίζει μονό: μία ο ένας γκαρντ πικ εν ρολ και μία ο άλλος ανάλογα με τα μαρκαρίσματα της στιγμής. Αυτό όμως δεν φανερώνει έλλειψη οργάνωσης, φανερώνει επιλογή της εύκολης λύσης.»

Όλα αυτά σε συνδυασμό με την έλλειψη του υπερπαίκτη Σισκάουσκας και την παρατεταμένη κατοχή της μπάλας από τον Βασίλη Σπανούλη καθιστούν όλο και πιο προβλέψιμο τον επιθετικό τρόπο ανάπτυξης του ΠΑΟ και από εκεί που το σημείο αυτό ήταν σημείο υπεροχής για τους πράσινους έχει εξελιχθεί στην Αχίλλειο πτέρνα της ομάδας. Όσο «μοντέρνος» και να είναι ο απλοποιημένος τρόπος επιθετικής ανάπτυξης του ΠΑΟ θα πρέπει να μπολιαστεί και με κάποια άλλα κερασάκια ώστε η τούρτα να διαθέτει όλες τις προδιαγραφές ενος αποτελεσματικού και ποιοτικού συστήματος!

Εκείνο που με προβληματίζει στο αγωνιστικό πρόσωπο του Παναθηναϊκού είναι οι εμμονές του Ζοτς. Στο παρελθόν βέβαια οι εμμονές αυτές δεν του βγήκαν συνολικά σε κακό. Σε αυτό όμως συνετέλεσε σε όχι αμελητέο βαθμό και η ανυπαρξία ικανού αντιπάλου στις εγχώριες διοργανώσεις. Αυτό βέβαια έχει αρχίσει να αλλάζει καθώς ο Ολυμπιακός κάνει βήματα σε όλους τους τομείς.

Πρέπει να επισημάνουμε ότι η αναμενόμενη απόκτηση του Πέκοβιτς από τον Ομπράντοβιτς ίσως και να δείχνει την αλλαγή πλεύσης του προπονητή αναφορικά με την απόκτηση καλού σέντερ φορ, εκτός αν η απόκτηση του Σέρβου είναι επιλογή της διοίκησης.

Όπως και να έχει θα περίμενα φέτος από ένα μεγάλο προπονητή σαν τον Ομπράντοβιτς να είναι πιο εύκαμπτος στις στρατηγικές επιλογές του. Δεν μπορεί να βλέπω για παράδειγμα τον Ζίζιτς να βγαίνει να τσεκάρει μέχρι τα 9 μέτρα τον αντίπαλο περιφερειακό και έπειτα να τρέχει καταιδρωμένος να γυρίσει πίσω αν δεν έχει υποπέσει προηγουμένως σε επιθετικό φάουλ. Θα έπρεπε κατά συνέπεια να προσαρμόζει και κάποιες φορές το παιχνίδι της ομάδας στα χαρακτηριστικά των παικτών του και όχι πάντα να αναμένει οι παίκτες να προσαρμοστούν με θρησκευτική ευλάβεια στο προκαθορισμένο σύστημα που έχει στο μυαλό του αδιαφορώντας για το αν μπορούν να προσαρμοστούν.

Η αδυναμία προσαρμογής είναι βέβαια κατ εξοχήν υπόθεση του προπονητή καθώς αυτός επιλέγει τους παίκτες που θα στελεχώσουν την εκάστοτε ομάδα.

Όπως και να έχει σε λίγες μέρες θα κριθεί η τύχη του Παναθηναϊκού σε 2 διοργανώσεις (Κύπελλο και Ευρωλίγκα στον αγώνα Παρτιζαν – Παναθηναϊκός) και σε περίπτωση που χάσει έναν από τους 2 στόχους του θα έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα.

Advertisements

7 Σχόλια to “Οι εμμονές του κ.Ομπράντοβιτς.”

  1. akilas said

    Δεν κατάφερε ο Παναθηναϊκός να περάσει στην φάση των 8 της Ευρωλίγκα παρά το γεγονός ότι στις αρχές του έτους ήταν μαζί με την ΤΣΣΚΑ τα δύο μεγάλα φαβορί λόγω μπάτζετ, συμμετοχής στο προηγούμενο φάιναλ φορ, διατήρησης του κορμού και των προπονητών τους…

    Πολύ φοβάμαι ότι στο Φ4 δεν θα έχουμε Ελληνικό εκπρόσωπο καθώς το έργο του Ολυμπιακού είναι εξίσου δύσκολο, ενώ ειλικρινά λυπάμαι πολλούς φίλους μου Παναθηναϊκούς που ζούσαν για το ταξίδι στη Μαδρίτη και πλέον μένουν μετέωροι.

    Πάντως θέλω να επισημάνω και ένα μπασκετικό θετικό, μπασκετικό το τονίζω, στον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού το οποίο δεν είναι άλλο από την ιστορική Παρτιζαν η οποία εκτιμώ πως μαζί με την Μπανταλόνα αποτελούν τις μεγαλύτερες σχολές μπάσκετ από τη δεκαετία του 80 και έπειτα.

    Η Σερβικη ομάδα θα έχει την ευκαιρία για φέτος μόνο να έχει σε πλήρη απαρτία τη νέα φουρνιά ταλαντούχων παικτών που έβγαλε (από του χρόνου ήδη ο Πέκοβιτς θα λείπει και ίσως και άλλοι) και θα χαιρόμουν πολύ αν κατάφερνε να προκριθεί στο Φ4 αν και οι πιθανότητες είναι εναντίον της. Το γεγονός ότι ο Δαυιδ κατάφερε να νικήσει τον Γολιάθ δίνει μια άγρια ζωγραφιά στο αγαπημένο μας άθλημα.

    Θέλω να πιστεύω ότι δεν θα θεωρηθεί ανθελληνικό το σχόλιο μου.

    Υ.Γ.1. Είχα χρόνια να δω την εξέδρα ενος γηπεδου να παραληρεί στο τέλος σε τέτοιο βαθμό. Ακόμη και οι Ελληνικές ομάδες εκτιμώ ότι δεν δημιουργούσαν τόσα ντεσιμπέλ ήχου στο παρελθόν!
    Υ.Γ.2. Επειδή λόγω ανωτέρας βίας δεν κατάφερα να δω το τέλος του αγώνα μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος πώς ο Κέτσμαν πήρε 13 ριμπάουντ και ο Παναθηναϊκός μόλις 18; Ακατανόητα πράγματα…

  2. sakis tzalalis said

    συμφωνώ ότι ο ζοτς προέβη φέτος σε ανεξήγητες κινήσεις. ξεπερνάω το αρχικό χτίσιμο της ομάδας, το οποίο θεώρησα τελείως λάθος και όταν το είπα και δημόσια για το φόρτωμα της περιφέρειας με μια κίνηση «σχολικού εντυπωσιασμού αξίας 4,2 εκατομμυρίων ευρώ», κάποιοι μου την έπεσαν με τα mail τους, και αναφέρομαι σε θέματα τεχνικά κοουτσαρίσματος και μόνο.

    αξιοποίηση του ρόστερ. σε ματς τελικό με ένταση, ουΐνστον 6 λεπτά, περπέρογλου 7 λεπτά, ντικούδης 9 λεπτά, αλβέρτης δεν έπαιξε, ζίζιτς δεν έπαιξε! μα διάολε 37-18 είναι τα ριμπάουντ σε βάρος και το κοντό σχήμα με 4άρι διαμαντίδη δεν σου έχει δώσει τίποτα, βάλε ένα κορμί ακόμα μέσα (ντικ, ζίζιτς).

    και κάτι για την ζώνη. πότε έπαιξε για τελευταία φορά ζώνη ο παο θυμάται κάποιος; εγώ θυμάμαι εποχές γκέρσον (μπρ….), που ήταν πολύ της μοδός τότε. ούτε καν με τον κολοσσό δεν δοκίμασε 5 λεπτάκια να δει πως του πηγαίνει ρε αδελφέ. ξαφνικά την παίζει εκεί μέσα και επιμένει βλέποντας ότι οι παίκτες του δεν ξέρουν που πάνε τα τέσσερα.

    επίθεση: εκτός της απλουστευμένης εκτέλεσης του πικ εντ ρολ (δηλ. σπαν ή μήτσος ή σάρας παίρνουν σκριν και πυροβολούν), ενδεχόμενο να περάσει η μπάλα στο ποστ χαμηλά υπάρχει; γιατί όταν πήγε στο α’, ο μπατίστ έβαλε 10 ποντάκια σε 15 λεπτά. στα άλλα 25 πήρε 2 προσπάθειες.

    και κάτι τελευταίο: ήμουνα στην συνέντευξη τύπου του ζοτς στον αγώνα πάο-μπρόζε τον νοέμβρη στο οακα. ο παο είχε κερδίσει δύσκολα με σκορ κάτω από 70 πόντους με τραγικά ποσοστά. ο σέρβος ρωτήθηκε και είπε: τα σουτ είναι ξεμαρκάριστα, είναι θέμα ψυχολογίας και νομίζω ότι κάποια στιγμή θα μπουν. αναγνωρίζω ότι είχε δίκιο ο σέρβος. μπήκαν… με τον ολυμπιακό στο σεφ. και όπως είπε ήταν κάποια στιγμή, όχι παραπάνω…

  3. akilas said

    Για την υπερφόρτωση της περιφέρειας και την διαφαινόμενη άσκοπη μεταγραφή του Σάρας λόγω διατάραξης της χημείας έχουμε αναφερθεί πολλάκις από το μπλογκ αυτό.

    Για την αξιοποίηση του ρόστερ επίσης, ειδικά για την προκαθορισμένη χρησιμοποίηση παικτών ανεξάρτητα αν μπορούν να ταιριάξουν στο επιλεγμένο μοντέλο του Ζοτς. Για το παιχνίδι με την Παρτιζαν χωρίς να έχω δει το παιχνίδι η στατιστική μάλλον φανερώνει αρκετά.

    Σάκη η αναφορά σου » ενδεχόμενο να περάσει η μπάλα στο ποστ χαμηλά υπάρχει; γιατί όταν πήγε στο α’, ο μπατίστ έβαλε 10 ποντάκια σε 15 λεπτά. στα άλλα 25 πήρε 2 προσπάθειες.»

    συμπίπτει με μια αρχή του αγωνιστικού μοντέλου του Ζοτς:
    «μη προσπάθεια εκμετάλλευσης του στατικού λόου ποστ: δεν ψάχνει ποτέ σχεδόν ο Ζοτς ψηλό παίκτη ο οποίος είναι κολλημένος στο λόου ποστ με πλάτη, αλλά έπειτα από πικ ή κόψιμο μπορεί να δεχτεί κάλλιστα πάσα στο βαμμένο»

    Ακόμη και ο «παλαιομοδίτικος» αυτός τρόπος της πλάτης χρειάζεται κατά καιρούς ειδικά όταν έχεις μετρ του είδους: Πρκατσιν, Μπατιστ, Τομασεβιτς, (λίγο ο Ζίζιτς).

    Επίσης για τα τρίποντα έχουμε ήδη κάνει αναφορά στην αρχή του Ζοτς: μεγάλο βάρος στα σουτ τριών πόντων. Η επίκαιρη όμως ερώτηση είναι: ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΥΝ;

    Σάκη συμφωνούμε σχεδόν σε όλα. Το ζήτημα πλέον είναι ότι δεν βλέπω Ελληνική ομάδα στο Φάιναλ Φορ.

  4. ΜΠΑΚΙ ΜΠΛΑΙΧΕΡΤ said

    Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσω ότι (μέχρι και χθες) θεωρούσα τον ΠΑΟ ένα από τα πρώτα φαβορί για την κατάκτηση της Ευρωλίγκας, κυρίως λόγω της μεγάλης ποιότητας παικτών και κόουτς αλλά και επειδή δεν έδειχνε να υπάρχει καμία ομάδα που να μπορεί να τον χτυπήσει εκεί που πράγματι πονάει: μέσα στη ρακέτα. Από εκεί και πέρα μόνο μερικές παρατηρήσεις. Απόλυτα σωστές οι θέσεις σου για τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του ΠΑΟ, αλλά νομίζω ότι το πρόβλημα φέτος είναι η εγκατάλειψη κάποιων από αυτές τις βασικές αρχές του. Στην άμυνα η ομάδα πιέζει λιγότερο την μπάλα ενώ hedge out στα δύσκολα απλά δεν υπάρχουν. Στη θέση τους έχουμε κανονικές αλλαγές που δημιουργούν από την αρχή μις ματς σε σημείο που στα ματς με τη Σιένα να νομίζω ότι ο Μπατίστ είχε αναλάβει τον Μακ Ιντάιρ. Ειδικά όταν ο παίκτης που δέχεται το σκριν είναι ο Σάρας, οι δύο αλλάζουν αμέσως παίκτες χωρίς να προσπαθούν καν να εμποδίσουν το σκριν και χωρίς ο κοντός να προσπαθεί καν να επιστρέψει στον παίκτη του.
    Από την άλλη στην επίθεση έτσι και αλλιώς ο ΠΑΟ, όταν δείχνει υπομονή, είναι δύσκολο έως αδύνατο να αντιμετωπισθεί στα p’n’r, ειδικά όταν στην 5άδα παίζουν μαζί οι 3-D, Σάρας, Σπανούλης, αφού το αντίπαλο 5άρι είναι υποχρεωμένο να παίζει συνέχεια πολύ καλή άμυνα σε διαδοχικά p’n’r και μάλιστα πάνω σε παίκτες που μπορούν και να πασάρουν στον ψηλό και να σουτάρουν, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή υποχρεωτικά να υπάρχει κενό. Το πρόβλημα εδώ μοιάζει να είναι (πέρα από την επιλογή εύκολων λύσεων τύπου «ποιος φυλάει ποιον») και η έλλειψη υπομονής αφού ειδικά οι Σάρας, Σπανούλης σπάνια δεν προσπαθούν να τελειώσουν τη φάση στο δικό τους (πρώτο πολλές φορές) p’n’r, κάτι που αυξάνει τις πιθανότητες της δυνατής ακόμα άμυνας. Ενδεικτικό εδώ είναι και το ότι ο ίδιος ο Ζέλικο δείχνει να προβληματίζεται για τη δημιουργία χώρων στην επίθεση, καθώς η χρησιμοποίηση χαμηλών 4αριών πιο πολύ έχει σκοπό να απαγορεύσει κάθε βοήθεια στους δύο αμυντικούς του p’n’r παρά να γίνει πιο πιεστικός στην (πάντα όμως δυνατή) άμυνα.
    Οι 5άδες αυτές όμως υπαγορεύουν έναν συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού και προκαλούν τα συνεχόμενα τρίποντα και τα μηδέν επιθετικά ριμπάουντ.
    Όσον αφορά τις εμμονές του Ζέλικο ενδιαφέρον έχει και η σύγκριση του τρόπου παιχνιδιού του ΠΑΟ με αυτό των ετών 2003-2004, όταν και σε κάθε επίθεση η μπάλα πήγαινε υποχρεωτικά πρώτα στο λόου ποστ (στον Μίντλετον) και μετά έβγαινε έξω.
    Τώρα ειλικρινά ο ΠΑΟ στην επίθεση παίζει εντελώς άλλο μπάσκετ.
    Και επειδή με παρέσυρες και έχω γράψει πολλά, συγνώμη και μία τελευταία παρατήρηση: Τα παιδιά του DOUBLE TEAM είχαν γράψει μετά το πρώτο ματς της Σιένα ότι θυμήθηκαν τον ημιτελικό της Μόσχας. Το ίδιο θυμήθηκα και εγώ, για έναν άλλο όμως λόγο: Τότε ο Ζέλικο, όντας σίγουρος τόσο για την ανωτερότητα των Εβραίων, όσο για τον έλεγχο που είχε στην ομάδα του, μπήκε στο γήπεδο αποφασισμένος να υπαγορεύσει αυτός τον τρόπο παιχνιδιού της Μακάμπι. Κάθε φορά που οι Σάρας, Πάρκερ έπαιρναν σε οποιοδήποτε σημείο σκριν έκανε παγίδες, φθάνοντας στο σημείο να στέλνει δεύτερο περιφερειακό παίκτη πάνω τους ακόμα και όταν προσπαθούσαν μακριά από το καλάθι να παίξουν 1-1. Και αυτό φυσικά για να διώξει τη μπάλα από τα χέρια τους, δείχνοντας ότι είχε αποφασίσει από ποιους θα δεχθεί καλάθι και από ποιούς όχι. Αυτό βέβαια έκανε ήρωες τον Σαρπ και τον Μπουρνστάιν που βρήκαν εύκολα σουτ αλλά στο μυαλό μου έμοιαζε με την απόλυτη παρέμβαση ενός κόουτς στο παρκέ. Το θυμήθηκα βλέποντας τον κοντό της Σιένα να παίζει συνέχεια 1-1 με τον Μπατίστ….
    Υ.Γ 1. = Το σχόλιο αυτό το είχα ετοιμάσει από προχθές, που ανέβασες το post αλλά δίστασα να στο στείλω από το φόβο γρουσουζιάς….
    Υ.Γ. 2 = Όσον αφορά τους πόντους του Μπατίστ: Οι περισσότεροι πόντοι του μπήκαν από συνεργασίες στο p’n’r και όχι από ποσταρίσματα. Όταν οι Σέρβοι αποφάσισαν ότι δεν πρέπει να περάσει άλλη πάσα στον ψηλό στο p’n’r και άφησαν το σουτ του κοντού, φυσικά ο Μ. βγήκε εκτός παιχνιδιού περιοριζόμενος να κάνει σκριν.
    Υ.Γ. 3 = Δεν είμαι τόσο απαισιόδοξος για τον ΟΣΦΠ. Αν κρατήσει το ρυθμό χαμηλά και μπορέσει να τροφοδοτήσει τον Τζάκσον θα είναι στο παιχνίδι και θα τζογάρει τη νίκη σε 1-2 εκτός λογικής σουτ του Γκριρ.

  5. akilas said

    ΜΠΑΚΙ ανέφερες πάρα πολλά ενδιαφέροντα. Ας προσπαθήσω να αναφερθώ σε αυτά:

    Όπως ανέφερα στο ποστ δύο από τις βασικές αμυντικές αμυντικές επιλογές είναι τα hedge out στα πικ και οι αλλαγές. Η ποσόστωση των δύο αυτών επιλογών είναι δυσδιάκριτη σε εμένα καθώς δεν παρακολουθώ όλα τα παιχνίδια του ΠΑΟ. Προφανώς αναφέρεσαι ότι ο ΠΑΟ έχει μειώσει τα hedge και στη θέση τους κάνει περισσότερες αλλαγές. Όπως κατάλαβα θεωρείς ότι πλέον οι αλλαγές αποτελούν κανόνα και όχι την εξαίρεση όπως θα έπρεπε να συμβαίνει.

    Θέλω να επισημάνω στο παραπάνω ότι κατά καιρούς ο Ζοτς έχει χρησιμοποιήσει αρκετά τις αλλαγές στα πικ αλλά και στα σκριν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το παιχνίδι κόντρα στην Ταου στο Φ4 όπου οι αλλαγές ήταν μέρος στρατηγικής και γίνονταν στα τελευταία δευτερόλεπτα βραχυκυκλώνοντας τον Μάλκοβιτς. Εκείνη η επιλογή ήταν τέλεια από τη στιγμή που οι διαιτητές ήταν ανεκτικές και για τις δύο ομάδες στις επαφές, γεγονός που ευνοούσε τους αμυνόμενους στα μις ματς οι οποίοι μπορούσαν να βγάλουν εκτός θέσης τους αντίπαλους ψηλούς.

    Θεωρώ πάντως εντελώς ανεφάρμοστο να απαιτείς από τους Ζίζιτς, Πρκατσιν να κάνουν hedge out στα 9 μέτρα και ακόμη πιο ακατανόητο στο πρώτο πικ να κάνουν αλλαγή και να μένει ο Μαικ π.χ. στον Μακ Ινταιρ. Όλα αυτά σημαίνουν χαλαρότητα στην άμυνα.

    ΜΠΑΚΙ: «Το πρόβλημα εδώ μοιάζει να είναι (πέρα από την επιλογή εύκολων λύσεων τύπου «ποιος φυλάει ποιον») και η έλλειψη υπομονής αφού ειδικά οι Σάρας, Σπανούλης σπάνια δεν προσπαθούν να τελειώσουν τη φάση στο δικό τους (πρώτο πολλές φορές) p’n’r, κάτι που αυξάνει τις πιθανότητες της δυνατής ακόμα άμυνας.»

    Πολύ σωστή η επισήμανση. Προσθέτω ότι ακόμη και αν έχουν γίνει κάποια πικ και αυτά δεν έχουν δημιουργήσει ανισορροπία στην άμυνα, στα τελευταία πέντε με 10 δεύτερα πολλές φορές κολλάει η μπάλα στον Σπανούλη κυρίως ο οποίος προσπαθεί να τελειώσει με ατομική ενέργεια.(κολλάει η μπάλα στα χέρια του)

    Για τη Μακάμπι συμφωνώ απόλυτα με ότι ανέφερες.

    Δεν υπάρχει καθόλου στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού η διάταξη 4 απέξω και ένας ψηλός μέσα με τον ψηλό να τον ψάχνουν υπομονετικά οι 4 έχοντας δημιουργήσει παράλληλα και χώρο. Ο Ολυμπιακός χθες το έκανε κάποιες φορές επιτυχημένα με Τσακαλίδη και Τζάκσον.

    Υ.Γ.1.Κανεις δεν δαιμονοποιεί τα πικ. Ίσα ίσα εκτιμώ ότι αυτός ο απλός τρόπος είναι ο μοντέρνος τρόπος ειδικά όταν γίνονται με τον τρόπο που συνήθιζε να τα εφαρμόζει ο ΠΑΟ. Διαδοχικά πικ πάνω στο αργό πεντάρι (αν και ο περιφερειακός είναι κακός, λέγε με Διαμαντόπουλος, ακόμη καλύτερα: τους στοχεύουμε και ξεκινάμε ένα πικ, δεύτερο….
    Υ.Γ.2. Θα πρέπει όμως να υπάρχει και λίγο ποικιλία στο επιθετικό παιχνίδι των ομάδων. Πικ στο πικ ό πικ κάποια στιγμή θα αντιμετωπιστεί.
    Υ.Γ.3. Πολύ έξυπνος τρόπος αντιμετώπισης του πικ είναι η εφαρμογή ζώνης στα τελευταία 10 δεύτερα π.χ. Θέλει όμως πολύ δουλειά για να εφαρμοστεί σωστά. Η Παρτιζαν στο ΟΑΚΑ το εφάρμοσε αρκετές φορές επιτυχημένα.

  6. rocknball said

    Ωραιες παρατηρησεις, αλλα αν ειναι κατι που εχω μαθει στην ζωη μου ειναι πως οι ανθρωποι ΔΕΝ αλλαζουν…

    Οτι κ να τους πεις, οτι κ να γινει…

  7. ΜΠΑΚΙ ΜΠΛΑΙΧΕΡΤ said

    akilas: Στα p’n’r του 5 παγίδα και πάλι παγίδα.

    Στην επίθεση αυτό που θα ήθελε ο Ζοτς = http://www.youtube.com/watch?v=5PrwzIk3jw8

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: