galobasket

Όπως λέμε καλό μπάσκετ, όπως λέμε Γκάλης…

Ποτέ αληθινοί σταρ του ΝΒΑ στην Ευρώπη;

Posted by akilas στο 2 Οκτωβρίου 2007

Τάδε έφη Μαουρίτσιο Τζεραρντίνι(γενικός διευθυντής των Τορόντο Ράπτορς και πρώην της Μπενετον Τρεβίζο) : «Κανείς δεν περίμενε ότι η Ευρώπη θα γίνει τόσο ποιοτική τα τελευταία 2-3 χρόνια. Πιστεύω ότι οι ομάδες του ΝΒΑ θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι ευρωπαϊκές ομάδες μπορούν να βάλουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων κάποια καλά συμβόλαια. Κάτι τέτοιο πριν από μερικά χρόνια δεν μπορούσαν καν να το σκεφτούν, όμως ποτέ δεν θα υπάρξουν αρκετά χρήματα, τόσα ώστε να δελεάσουν πραγματικούς σούπερ σταρ να παίξουν στην Ευρώπη. Για έναν μέτριο παίκτη όμως, αν έχει μια πραγματική προσφορά από την Ευρώπη είναι κάτι που δεν πρέπει να υποτιμήσεις. Πρέπει να σεβαστείς την ανάπτυξη του μπάσκετ στην Ευρώπη, γιατί οι άνθρωποι αγαπούν το μπάσκετ και συνεχώς βελτιώνονται».

Το θέμα σηκώνει πάρα πολύ συζήτηση και δεν μπορώ να είμαι τόσο κατηγορηματικός όσο ο γνώστης και των δύο αγορών Μαουρίτσιο. Απλά η άνοδος του ευρώ σε συνδυασμό με την πτώση των επιτοκίων στις Η.Π.Α. και την επικείμενη αν όχι άνοδο σταθεροποίηση των επιτοκίων στην ΕΕ σημαινει μια ακόμη μεγαλύτερη ενίσχυση του ευρώ έναντι του δολλαρίου. Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι οι Αμερικανοί παίκτες γίνονται όλο και φτηνότεροι για τους Ευρωπαϊους επιχειρηματίες. Ακόμη βέβαια η Ευρωλίγκα είναιτραγικά πίσω σε οικονομικά δεδομένα σε σύγκριση με το ΝΒΑ αλλά η σύγκλιση των μισθών των μπασκετμπολιστών της Ευρώπης με αυτών του ΝΒΑ λογικά θα έρθει πολύ πιο γρήγορα απ ότι αναμενόταν. Για παράδειγμα ομάδες με μπάτζετ 20 εκατομμύρια ευρώ περίπου πριν κάποια χρόνια αποτελούσαν «όνειρο» θερινής νυχτός. Πλέον Παναθηναϊκός και ΤΣΣΚΑ έχουν φτάσει σε αυτά τα επίπεδα τα οποία σε όρους ευρώ μεταφράζονται σε 28 εκατομμύρια δολλάρια περίπου, με το ανώτατο όριο μισθών στο ΝΒΑ να είναι στα 55,63 εκατομμύρια δολλάρια. Πάντως το μπάτζετ του Παναθηναϊκού θα ήταν κοντά στο σάλαρι καπ (ανώτατο όριο μισθών) του ΝΒΑ για την περίοδο 1998-9. Δηλαδή η πιο ακριβή ομάδα της Ευρώπης αν την τοποθετούσαμε στο χρόνο αναφορικά με τα δεδομένα του ΝΒΑ θα την βάζαμε στη χρονιά 1998-9, δηλαδή βρίσκεται η κορυφαία ομάδα 8 με 9 χρόνια πίσω! Αναλυτικά η εξέλιξη του σάλαρι καπ στην Αμερική από το 1984 μέχρι σήμερα φαίνεται στο διπλανό διάγραμμα salary_cap_per_year.png

Αυτή βέβαια είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη έχει να κάνει με το γεγονός της απίστευτης διαφοράς εσόδων των ομάδων του ΝΒΑ σε σχέση με αυτών των ομάδων της Ευρωλίγκα. Οποιαδήποτε αναφορά στις οικονομικές αυτές διαφορές θα ενισχύσουν την άποψη του Τζεραρντίνι. Το μοντέλο του Ευρωπαϊκού μπάσκετ θέλει μεγαλοεπιχειρηματίες όπως για παράδειγμα ο Γιαννακόπουλος με τον Αγγελόπουλο οι οποίοι βάζουν από την τσέπη τους προκειμένου να φτάσουν το μπάτζετ των ομάδων τους σε υψηλά επίπεδα. Δεν υπάρχει δηλαδή καμία λογική σχέση στα έξοδα και έσοδα των ομάδων. Με άλλα λόγια τα έσοδα είναι υποπολλαπλάσια των εξόδων των ομάδων που πρωταγωνιστούν και αυτό πολύ δύσκολα θα αλλάξει στο βραχυπρόθεσμο διάστημα.

Άραγε συμφωνείτε με τις δηλώσεις του γενικού διευθυντή των Τορόντο Ράπτορς και πρώην της Μπενετον Τρεβίζο Μαουρίτσιο Τζεραρντίνι;

Advertisements

7 Σχόλια to “Ποτέ αληθινοί σταρ του ΝΒΑ στην Ευρώπη;”

  1. drazen93 said

    Θα συμφωνήσω εν μέρει με τον Τζεραρντίνι, όπως άλλωστε έχει πει και ο Σωλήνας το ΝΒΑ είναι ένας τεράστιος αθλητικός και οικονομικός οργανισμός. Μπορεί (όπως σωστά ανέφερες με την ενίσχυση του € έναντι του $ κλπ.) το οικονομικό χάσμα να μειώνεται, όμως τα έσοδα των ομάδων του ΝΒΑ δεν συγκρίνονται σε σχέση με αυτά των Ευρωπαϊκών ομάδων. Οι Αμερικάνοι έχουν το μαρκετινγκ στο αίμα τους, η Ευρώπη -πλην Ισπανών- υπολείπεται σημαντικά. Βέβαια, μιλάμε και για διαφορετικά πληθυσμιακά μεγέθη.

    Επιπλέον, οι ντίβες του ΝΒΑ, δεν δείχνουν να έχουν σε εκτίμηση το Ευρωπαϊκό μπάσκετ (παρά τα στραπάτσα από το 2002 και μετά και την επιτυχία αρκετών Ευρωπαίων στο ΝΒΑ), με αποτέλεσμα η Ευρώπη για τους περισσότερους από αυτούς να είναι η έσχατη λύση σε μπασκετικά γεράματα (με αρκετούς να έχουν τη νοοτροπία της αρπαχτής).

    Προσωπικά δεν έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση το ΝΒΑ, καθώς δεν βελτιώνει τον τρόπο παιχνιδιού των παικτών.

    Πάντως ο Θανασάρας την είχε ρίξει την πρόταση: σάλαρι καπ στην Α1..

  2. gallis said

    Μπορεί να έκανε την πρόταση για Σάλαρι Καπ αλλά θα ήταν ο πρώτος που δεν θα τη δεχόταν γιατί θα του στερούσε τη δυνατότητα να πρωταγωνιστεί στην Ευρώπη με βάση την διαμορφωθείσα κατάσταση.

    Αν η Ευρωλίγκα σαν οργανισμός και οι ομάδες δεν κάνουν τις απαραίτητες κινήσεις στον τομέα των εσόδων τότε η διαφορά θα «αμβλύνεται» μόνο με ηρωϊκές προσπάθειες του τύπου βάζω το χέρι στην τσέπη. Μόνο τα τηλεοπτικά αν δει κανείς θα καταλάβει. Η Ευρωλίγκα κάνει κάποιες κινήσεις να ανεβάσει το προϊόν αλλά μάταια. Λογικά πάντως μπορεί να πάμε σύντομα σχετικά σε κλειστή Ευρωπαϊκή λίγκα με περισσότερα παιχνίδια ή σε ενώσεις λιγκων όπως η Αδριατική…

  3. notarius said

    Θα εκφέρω μια μάλλον αιρετική άποψη διαφωνώντας επί της αρχής στα λεγόμενα του άνω μάνατζερ. Αρχικά δεν συμφωνώ στο να ταυτίζουμε την ποιοτική άνοδο του αθλήματος με τα ποσά που δαπανώνται. Το ένα δεν είναι απαραίτητα ταυτόσημο με το άλλο. Έτσι -τουλάχιστον κατά την δική μου εκτίμηση- στο ΝΒΑ ενώ διασπαθίζονται μυθικά ποσά η ποιότητα του αθλήματος τόσο σε ομαδικό όσο και σε ατομικό επίπεδο ακολουθεί φθίνουσα πορεία. Αντίθετα στην Ευρώπη πιστεύω ότι παίζεται πιο όμορφο μπάσκετ παρά το γεγονός ότι οι προϋπολογισμοί των ομάδων είναι σημαντικά μικρότεροι συν του ότι οι ευρωπαϊκές ομάδες έχουν αποψιλωθεί εν πολλοίς αφού ακόμα και μέτριοι παίκτες οδεύουν προς την άλλη όχθη.
    Εν συνεχεία όπως ερμηνεύω τα λεγόμενα του εν λόγω μάνατζερ αλλά και άλλων ενασχολούμενων με το ΝΒΑ έχω την αίσθηση ότι αντιμετωπίζουν τους Ευρωπαίους ως φτωχούς συγγενείς και υποδεέστερους παρά τα ραπίσματα που έχουν δεχθεί τα τελευταία χρόνια και θα συμφωνήσω με αυτά που αναφέρει ο Ντράζεν. Θα συμπληρώσω μόνο ότι αυτό εν πολλοίς οφείλεται στην διαφορετική αντίληψη που έχουν για το άθλημα. Το ΝΒΑ είναι πρωτίστως εμπορικό προϊόν, αντικείμενο μαρκετιγκ και τα συμπαρομαρτούντα, ενώ στην Ευρώπη παραμένει (ακόμα;) σπορ.
    Το σάλαρι καπ στην Ελλάδα ηχεί ως ουτοπία διότι θα έχει αντίκρυσμα μονάχα σε κανά δυο ομάδες. Εδώ άλλωστε υπάρχουν ομάδες που ανεβαίνουν από την Α2 και δεν διαθέτουν ούτε τα χρειώδη για να καλύψουν το ελάχιστο του κεφαλαίου που απαιτείται.
    Τέλος θα διαφωνήσω ελαφρώς με τον φίλο μου τον galis όσον αφορά τις κλειστές λίγκες. Κατ΄εμέ αυτό που έπληξε το μπάσκετ ήταν η διάσπαση σε ευρωλίγκα και φίμπα. Αποπροσανατολίστηκε ο κόσμος, απαξιώθηκαν οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις και υποβαθμίστηκαν και τα τοπικά πρωταθλήματα. Φρονώ ότι οι ιδιοτυπίες της Ευρώπης δεν συνάδουν με τα αμερικάνικα πρότυπα και ακόμα και τώρα αμφιβάλλω αν η ισχύουσα ευρωλίγκα εγκαθιδρύθηκε προς όφελος του αθλήματος. Μάλλον όμως όλα αυτά ηχούν παρωχημένα και ρομαντικά.

  4. gallis said

    notaurius έχεις πάρει φόρα και ορμάς σας ταύρος.

    Δεν πήρα θέση στο αν είμαι υπερ του να γίνουν κλειστές λίγκες ή όχι. Απλά εκείνο που ήθελα να πώ είναι ότι λογικά θα γίνουν κλειστές λίγκες ειδικά αν θέλουν οι ομάδες της Ευρώπης να πλησιάσουν κάπως σε οικονομικά μεγάθη τις ομάδες του ΝΒΑ και να έρθουν αληθινοί σταρ του ΝΒΑ στην Ευρώπη. Αυτό που λέω βέβαια δεν είναι αυταπόδεικτο αλλά νομίζω ότι μάλλον εκεί πάει το πράγμα, εκτός αν έχουμε είσοδο ομάδων της Ευρώπης (Παναθηναϊκός, ΤΣΣΚΑ, Ρεάλ) στο ΝΒΑ.

    Εϊτε σου αρέσει είτε όχι το στυλ παιχνιδιού στο ΝΒΑ τα μεγάλα ονόματα είναι εκεί και αυτό εξέταζα σε συνάρτηση με τα οικονομικα μεγέθη. Μπορεί κατ εσένα (δεν παίρνω θέση) να είναι καλύτερο το μπάσκετ στην Ευρώπη αλλά φαντάσου να έπαιζαν και τα αστέρια της Ευρώπης και της Αμερικής στην Ευρώπη (πάντα στο πνεύμα σου απαντάω). Βέβαια το πρόσφατο Ευρωμπάσκετ ήταν μια σούπα από την άποψη του θεάματος και σε επίπεδο Εθνικών μάλλον πάει περίπατο το καλό μπάσκετ.

    Αυτό που προσπάθησα να εξετάσω στο άρθρο είναι η σχέση ΝΒΑ και Ευρώπης σε οικονομικά δεδομένα η οποία συνεπάγεται και την προσέλκυση από τον οικονομικά ισχυρότερο (ΝΒΑ) των καλύτερων ονομάτων του αθλήματος. Μπορεί φέτος να επέστρεψε ο Γιασικεβίτσιους στην Ευρώπη αλλά μας εγκατέλειψαν οι Σκόλα και Ναβάρο.

    Επίσης αν και στην αντίληψή σου το επίπεδο του μπάσκετ που παίζεται στην Ευρωλίγκα είναι καλύτερο από αυτό του ΝΒΑ , δυστυχώς οι παίκτες που αγωνίζονται στην Ευρώπη στη συντριπτική τους πλειοψηφία έχουν σαν «όνειρο» να αγωνιστούν στον «θαυμαστό» κόσμο του ΝΒΑ και μόνο αυτοί κάποιοι που το δοκιμάζουν το απομυθοποιούν στη συνείδησή τους. Για να το έχουν μυθοποιήσουν κάτι παραπάνω εκτός από χρήματα θα έχει.

  5. notarius said

    Φίλε galis, αν νομίζεις (για ακόμα μια φορά) ότι παρενόησα τα γραφόμενα σου ζητώ γονυπετής συγγνώμη. Μπορεί να είμαι ασυγχώρητα ρομαντικός, αλλά ταυτόχρονα είμαι και ρεαλιστής. Δεν έχω καμιά πρόθεση να απαξιώσω το ΝΒΑ το οποίο κατά το παρελθόν έχω τιμήσει δεόντως. Το κεντρικό νόημα των όσων λέω συγκλίνει στο ότι πρόκειται για μια διαφορετική θέαση του αθλήματος και συνεπώς η όποια προτίμηση έγκειται στον εκάστοτε θεατή. Το ότι εγώ προτιμώ το ευρωπαϊκό μπάσκετ δεν σημαίνει ότι είναι καλύτερο απλώς αντιπροσωπεύει καλύτερα την προσωπική μου φιλοσοφία για το άθλημα.
    Φρονώ πάντως ότι το ΝΒΑ στη συνείδηση πολλών έχει απομυθοποιηθεί για ποικίλους λόγους. Κι όσο αφορά τους αστέρες του ΝΒΑ μην είσαι τόσο σίγουρος ότι θα είχαν την ίδια απόδοση στην Ευρώπη.

  6. HF said

    Μπορεί να γίνομαι γραφικός αλλά για να είναι απόλυτα συγκρίσιμα τα μεγέθη (ως νούμερα) πρέπει να είναι καταρχήν αποπληθωρισμένα ως προς ένα έτος βάσης και κατόπιν έχονται ένα σωρό παράγοντες που αφορουν τις εσωτερικές σχέσεις του ΝΒΑ (π.χ. ποσοστά τηλεοπτικών, χωρητικότητες, αμοιβές μάνατζερ, κ.α.)αλλά και των ΗΠΑ γενικότερα που ούτε τις ξέρω αλλά ούτε προς το παρόν με ενδιαφέρουν.
    Στο ψητό τώρα,
    1.στις ΗΠΑ υπάρχει ένα τελείως διαφορετικό πολύ πιο αποταλεσματικό σύστημα παραγωγής ταλέντων τα οποία αν όλα πάνε καλά υπογράφουν συμβόλαιο στο ΝΒΑ με σκοπό να γίνουν αστέρες και όχι απλά να βρουν ένα καλό συμβόλαιο. Δηλαδή ο ρούκι ψάχνει την καθιέρωση, την φήμη και όχι τον βιοπορισμό.
    2. ο αριθμός των τηλεαθεατών που θα παρακολουθήσουν τα παιχνίδια ανέρχεται σε πολλές δεκάδες εκατομμύρια που σε συδυασμό με την αγοραστική τους δύναμη αλλά και τα αναπτυγμένα συστήματα προβολής της ομάδας δημιουργούν ομάδες-επιχειρήσεις με πολύ μεγάλα έσοδα οι οποίες μπορούν να πληρώσουν μεγάλα συμβόλαια.
    3. οι εταιρίες-σπόνσορες των αστέρων που τουλάχιστον διπλασιάζουν τα έσοδα των παιχτών με τρανταχτό παράδειγμα τον Air που πληρώνεται ακόμα από την ΝΙΚΕ,
    4. ο πολύ μεγάλος αριθμός των παιχνιδιών που δίνουν πριν τα play-off που ενδεχομένως να αλλάζουν τελείως το πραγματικό κόστος του συμβολαίου,
    5. η δύναμη των book, που στις ΗΠΑ φτάνει να δεις απλά μια αμερικάνικη ταινία με φυλακές για να πάρουμε μια ιδέα πως οι άνθρωποι αναπνέουν για να ποντάρουν.
    Αυτοί οι λόγοι συνθέτουν κάποιους παράγοντες που διαχωρίζουν εντελώς τον μπασκετικό κόσμο της Ευρώπης και της Αμερικής.
    Έστω, ο Μπράϊντ, ας πούμε πως έχει συμβόλαιο 40 εκατ. και έρχεται ο Αγγελόπουλος και του δίνει 60 εκατ. Τι σκέφτεται ο αστέρας?
    Στα +
    Θα κερδίζει περισσότερα (από το συμβόλαιο)
    θα παίζει λιγότερα ματς
    θα είναι το κεντρικό πρόσωπο ακόμα περισσότερο
    θα γνωρίσει νέα μέρη (εδω γελάμε)
    Στα –
    Για ποιον θα σκίζεται
    Γιατι να αφήσει το σπίτι του 10.000 χλμ. μακριά
    Ομοιώς γιατι να αφήσει τον περίγυρό του
    Που είναι η Ελλάδα
    Τι σπόνσορες θα χάσει
    Ο πρωταθλητής τι θα κερδίσει
    Τι κύρος έχει το πρωτάθλημα
    Στον αντίποδα βλέπουμε το αντίστροφο στους ποδοσφαιριστές που φεύγουν από την Ευρώπη να έχουν την ίδια συμπεριφορά.
    Στο διαταύτα, αν δεν υπάρξει ένα πραγματικό Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα δύσκολα η Ευρώπη να μπορέσει να χτυπήσει το ΝΒΑ την προσεχή δεκαετία. Ξέρω πρόκειται για μια αντιγραφή του ΝΒΑ αλλά μόνο έτσι θα μπορέσει να δημιουργήσει το κατάλληλο οικονομικό υπόβαθρο και να εκμεταλλευτεί τις οικονομίες κλίμακας που ενδεχομένως να δημιουργηθούν.
    Υ.Γ. Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξος αλλά δυστυχώς δεν είμαστε μπασκετική ήπειρος

  7. akilas said

    Ντελφίνο, Νάχμπαρ, Τζένιγκς, Μπρέζετς και Childress(;) στην Ευρώπη;
    Κάτι έχει αρχίζει να αλλάζει στον παγκόσμιο χάρτη και αν συνεχιστεί η κατρακύλα του δολλαρίου σε σχέση με το ευρώ δεν θα εκπλαγώ αν του χρόνου έρθουν στην Ευρώπη μεγάλα ονόματα.

    Αν συνεχίσω τις αναγωγές που κάνω στο αρχικό ποστ τότε τα 55,6 εκ.$ είναι περίπου 33 εκ $ έπειτα από την αφαίρεση της φορολογία του 40% (βέβαια και στην Ευρώπη υπάρχει φορολογία αλλά στις περισσότερες χώρες είναι μικρότερη από 40%). Τα 33 εκ $ είναι σε ευρώ 21 εκ. περίπου.

    Όπως καταλαβαίνει κάποιος η πτώση του $ σε σχέση με το ευρώ φέρνει πιο κοντά το ΝΒΑ στην Ευρώπη. Μένει να δούμε τα επόμενα χρόνια τις αλλαγές που θα επέλθουν στα οικονομικά των δύο κόσμων.

    Υ.Γ. Ακόμη όμως και έτσι συνολική οικονομική σύγκριση Ευρώπης και ΝΒΑ δεν μπορεί να υπάρξει καθώς τα συνολικά μεγέθη διαφέρουν ακόμη αρκετά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: