Το καλοκαίρι το φετινό δεν είναι ένα κοινό καλοκαίρι όσον αφορά τις σχέσεις Ευρωπαϊκού μπάσκετ και ΝΒΑ. Κάποιες γενικότερες οικονομικές παράμετροι έχουν αρχίσει να διαφοροποιούν λιγάκι το σκηνικό ανάμεσα στους δύο κόσμους.
Αρχικά πρέπει να επισημάνουμε ότι τον δρόμο από το ΝΒΑ στην Ευρώπη μέχρι τώρα έχουν ακολουθήσει αρκετοί παίκτες όπως: Μπρέζετς, Κρστιτς, Ναβάρο, Νάχμπαρ, Ντελφίνο, Τσίλντρες και “Τζένινγκς”. 
Ο τελευταίος βέβαια δεν ήρθε από το ΝΒΑ αλλά από την Αμερική και είναι διαφορετική περίπτωση από τους άλλους. Οι 5 Ευρωπαίοι που επέστρεψαν ήταν παίκτες όχι σταρ αλλά σίγουρα όχι και οι τελευταίοι παίκτες του πάγκου των ομάδων τους.
Ο Τσίλντρες αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση από τους άλλους για τον λόγο ότι ήρθε σε εξαιρετική ηλικία και ήταν σε εκείνη την κατηγορία παικτών που θα μπορούσε να εξελιχθεί στο μέλλον σε All Star παίκτη.
Το ερώτημα που τίθεται από πολύ κόσμο πλέον είναι αν η φυγή όλων αυτών των παικτών από το ΝΒΑ και ο ερχομός τους στην Ευρώπη συνιστά αλλαγή στις ισορροπίες των δύο μπασκετικών κόσμων;
Το ερώτημα αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί καταφατικά ακόμη αλλά πλέον έχουν αρχίσει να φαίνονται στον ορίζοντα κάποια σημάδια που ίσως μας κάνουν στο μέλλον να απαντήσουμε καταφατικά στην παραπάνω ερώτηση. Το κυρίαρχο σημάδι ήταν σίγουρα ο Τσίλντρες καθώς και κάποιες δηλώσεις σταρ του ΝΒΑ που δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο να αγωνιστούν στο μέλλον στην Ευρώπη.
Ο Τσίλντρες σόκαρε το ΝΒΑ καθώς δεν περίμενε κανείς ότι σε αυτήν την ηλικία θα μπορούσε να φύγει από την Αμερική. Άλλωστε η συντριπτική πλειοψηφία των παικτών (μη αμερικανών) που αγωνίζονται στο ΝΒΑ πάντα έχουν το ΝΒΑ στην κορυφή των στόχων τους και κανένα Ευρωπαϊκό μπάσκετ δεν υπάρχει στο μυαλό τους. Αντίθετα οι Ευρωπαίοι παίκτες δεν έχουν ενδοιασμό να αφήσουν το ΝΒΑ για την Ευρώπη καθώς στο μυαλό τους δεν υπάρχει μόνο το ΝΒΑ αλλά και το Ευρωπαϊκό μπάσκετ το οποίο κάποιοι το εκτιμούν ακόμη περισσότερο έπειτα από το πέρασμά τους στο ΝΒΑ (Γιασικεβίτσιους, Μάτσας και Ναβάρο)
Ο Τσίλντρες έδειξε έναν άλλο δρόμο τον οποίο ενδέχεται να ακολουθήσουν και άλλοι Αμερικανοί παίκτες στο μέλλον ειδικά αν το € συνεχίζει να καλπάζει σε σχέση με το $ και η φορολογία στις Η.Π.Α. παραμείνει στα υψηλά επίπεδα που βρίσκεται. Αν επίσης η Ευρωλίγκα επιτρέψει και στους Ρώσους να έχουν και καμιά ομάδα παραπάνω τότε προβλέπεται να πέσουν τεράστια ποσά τα οποία ήδη έχουν αρχίσει να ρίχνονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Μια άλλη παράμετρος η οποία παίζει ρόλο είναι οι κανονισμοί του ΝΒΑ περι salary cap, κανονισμοί οι οποίοι ναι μεν δημιουργούν το πλαίσιο ίσων ευκαιριών στις ομάδες παρέα με το ντραφτ, αλλά από την άλλη πλευρά δεν καθιστούν ευέλικτες τις ομάδες όσον αφορά τους μισθούς των παικτών. Αυτή η έλλειψη ευελιξίας σε συνδυασμό και με την έλλειψη πρόβλεψης από το ΝΒΑ της οικονομικής δυνατότητας των Ευρωπαϊκών ομάδων να χτυπήσουν παίκτες του ΝΒΑ( δεν μπορούν να ισοφαρίσουν τις προτάσεις των Ευρωπαίων για τους παίκτες που είναι“restricted Free Agent”) συντελούν στην αύξηση των πιθανοτήτων αλλαγής των ισορροπιών των δύο κόσμων. Σχετικό παράδειγμα των παραπάνω αποτελεί το ποστ αυτό
Πριν 10 περίπου μήνες είχαμε γράψει το ποστ αυτό το οποίο πραγματευόταν μια δήλωση του Μαουρίτσιο Τζεραρντίνι(γενικός διευθυντής των Τορόντο Ράπτορς και πρώην της Μπενετον Τρεβίζο): “Κανείς δεν περίμενε ότι η Ευρώπη θα γίνει τόσο ποιοτική τα τελευταία 2-3 χρόνια. Πιστεύω ότι οι ομάδες του ΝΒΑ θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι ευρωπαϊκές ομάδες μπορούν να βάλουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων κάποια καλά συμβόλαια. Κάτι τέτοιο πριν από μερικά χρόνια δεν μπορούσαν καν να το σκεφτούν, όμως ποτέ δεν θα υπάρξουν αρκετά χρήματα, τόσα ώστε να δελεάσουν πραγματικούς σούπερ σταρ να παίξουν στην Ευρώπη. Για έναν μέτριο παίκτη όμως, αν έχει μια πραγματική προσφορά από την Ευρώπη είναι κάτι που δεν πρέπει να υποτιμήσεις. Πρέπει να σεβαστείς την ανάπτυξη του μπάσκετ στην Ευρώπη, γιατί οι άνθρωποι αγαπούν το μπάσκετ και συνεχώς βελτιώνονται”.
Σίγουρα έπειτα από 10 μήνες οι δηλώσεις ενός ανθρώπου που είναι γνώστης και των δύο χώρων είναι και πάλι επίκαιρες και προσφέρονται για σχολιασμό. Η δική μου αίσθηση, όταν μιλάμε για ισοτιμίες για αίσθηση πρέπει να κάνουμε λόγο, είναι ότι όντως οι μεγάλοι σταρ οι οποίοι βρίσκονται στα ώριμα χρόνια τους δύσκολα θα περάσουν στο άμεσο μέλλον στην Ευρώπη να παίξουν μπάσκετ. Όμως οι μεγάλοι σε ηλικία σταρ, οι εντυπωσιακοί 18αρηδες αν ειδικά πιάσει στη Ρόμα ο πιτσιρικάς καθώς και κάποιοι αρκετά καλοί παίκτες(όχι σταρ) οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι από το σάλαρι καπ, θα σκεφτούν πολύ σοβαρά τον ερχομό τους στην Ευρώπη των χρημάτων.
Οι δύο κόσμοι όμως απέχουν ακόμη αρκετά αφού αν τους δούμε συνολικά το ΝΒΑ είναι ένας απίστευτος οργανισμός με τεράστια εσοδα, ενώ η Ευρωλίγκα απέχει ακόμη έτη φωτός από το ΝΒΑ τόσο σε οικονομικούς όρους όσο και σε όρους μάρκετινγκ. Βεβαια στο μάρκετινγκ γίνονται σημαντικά βήματα από την Ευρωλίγκα, όμως ακόμη το ΝΒΑ είναι ασυναγώνιστο όπως το brand name που έχει δημιουργήσει πολύ δύσκολα θα μπορέσει το Ευρωπαϊκό μπάσκετ να αποκτήσει στο προσεχές μέλλον.
Αναμένονται πάντως με μεγάλο ενδιαφέρον οι εξελίξεις στους δύο κόσμους και ένα πράγμα που με παραξένεψε είναι ότι σε γκάλοπ στις Η.Π.Α. οι περισσότεροι ήταν υπερ της φυγής του Τσίλντρες. Ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Μάνου Μανουσέλη στο draft express.
Αλήθεια ποια πιστεύετε ότι θα είναι η μελλοντική εξέλιξη στην σχέση του ΝΒΑ και του Ευρωπαϊκού μπάσκετ;
