Στα τελευταία 2 σημαντικά παιχνίδια που έδωσε η ομάδα του Άρη με Φενερμπαξε (1150) και Παναθηναϊκό (1290)κόπηκαν συνολικά 2.440 εισιτήρια. Ο αριθμός είναι σίγουρα απογοητευτικός ειδικά για το παιχνίδι της Ευρωλίγκα καθώς ο Άρης με νίκη έμπαινε για τα καλά στο παιχνίδι της δεύτερης θέσης, η οποία οδηγεί στις οχτώ καλύτερες ομάδες της Ευρωλίγκα φέτος.
Φαίνεται όμως ότι αυτό δεν συγκίνησε τον κόσμο του Άρη όπως επίσης δεν τον συγκίνησε η έλευση του πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκού στο Αλεξάνδρειο. Μήπως πλέον ισχύει αυτό που είπε ο πρόεδρος της ΚΑΕ Άρης Θανάσης Τζιβελέκης: “Το πρόβλημα είναι ότι ο μύθος του μπασκετικού κόσμου του Αρη έχει αρχίσει να φθίνει, αυτός ο κόσμος πλέον είναι σε μια ηλικία 50-60 ετών και επιλέγει να παρακολουθεί τον αγώνα από την τηλεόραση και τον καναπέ. ”
Εκτιμώ ότι σε ένα χρόνο όταν έχουμε τέτοιες αλλαγές στην προσέλευση του κόσμου, δεν μπορούν να εξηγηθούν από την παραπάνω επισήμανση. Συμφωνώ σε πάρα πολλά με την τοποθέτηση του Αντώνη Γκάτζιου στο http://www.betsmart.gr/mainsite/modules/news/article.php?storyid=68040 και συγκεκριμένα στην παράγραφο “οι λόγοι του φαινομένου”.
Επίσης η τοποθέτηση του προέδρου της ΚΑΕ Άρης : “Αυτό που κάνουμε εμείς είναι να δημιουργούμε μια νέα γενιά μπασκετικών φιλάθλων. Τα περισσότερα εισιτήρια διατίθενται σε ηλικίες 19-35 ετών, στοιχείο που μας ενδιαφέρει και τους διευκολύνουμε, έτσι ώστε να δημιουργηθεί η νέα γενιά”, είναι σίγουρα προς τη σωστή κατεύθυνση και μακάρι να βρει ανταπόκριση.
Δυστυχώς η ύπαρξη των αδελφών Γιαννακόπουλων και των Αγγελοπουλων στα τιμόνια του Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού αντίστοιχα αποτελεί μεν ευτύχημα για τις ομάδες τους, αλλά δυστυχώς συντελεί μειώνει τον ανταγωνισμό στα εσωτερικά πρωταθλήματα. Ο περήφανος κόσμος του Άρη γνωρίζει εκ των προτέρων ότι είναι σχεδόν αδύνατο να εκτοπίσει και τους δύο μαζί, με αποτέλεσμα να επιλέγει την αποστασιοποίησή του. Όλα αυτά παράλληλα με το υψηλό κόστος των μεμονωμένων εισιτηρίων καθώς και με την παραδοσιακή προτίμηση του ποδοσφαίρου στις μεγάλες ηλικίες συντελούν στην απογοητευτική προσέλευση φιλάθλων στην μπασκετική Ελλάδα.
Ομάδες όπως το Μαρούσι και ειδικά ο Πανιώνιος στο Ελληνικό θά έπρεπε να υποστηρίζονται από τον μπασκετικό κόσμο πολύ περισσότερο αλλά κάποια από τα παραπάνω που ανέφερα αποτελούν τροχοπέδη στο ενδιαφέρον του κόσμου. Η άνοδος ομάδων όπως για παράδειγμα τα Τρίκαλα μόνο καλό μπορεί να κάνουν στο άθλημα αλλά εκτιμώ ότι ο ενθουσιασμός των πρώτων χρόνων, αν υπάρξουν, θα δώσει τη σειρά του στην απογοήτευση μέσα από τη βαθμολογική μετριότητα που οι οικονομικές δυνατότητες των επαρχιακών ομάδων υπαγοεύουν.
Λύσεις είναι πολύ δύσκολο να υπάρξουν τη δεδομένη χρονική στιγμή και στο ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο. Οδηγός πρακτικών θα μπορούσε να αποτελέσει η Ισπανία, αλλά το διαφορετικό μοντέλο ανάπτυξης της από την Ελλάδα δυσκολεύει το εγχείρημα. Μια λύση της υιοθέτησης σάλαρι καπ για το Ελληνικό πρωτάθλημα δεν θα ήταν άσχημη ιδέα, ενώ αν συνεχιστεί η τεράστια ψαλίδα στα οικονομικά μεγέλθη των 2 μεγάλων με τους υπολοιπους θα ήταν εύλογη μια μετακόμισή τους σε μια κλειστού τύπου Ευρωλιγκα.
