Πολλά και ενδιαφέροντα είπε ο Θανάσης Γιαννακόπουλος σε συνέντευξή που έδωσε σε εφημερίδα της Λευκάδας. Μεταξύ άλλων ανέφερε το ποσό που είχαν προτείνει στον αείμνηστο Ντράζεν Πέτροβιτς, την επιθυμία συνύπαρξης των Γκάλη και Πέτροβιτς στον Παναθηναϊκό, τη “σύγκριση” Αλβέρτη-Διαμαντίδη.
Επίσης στην ερώτηση που του έγινε για ποιούς λόγους ο Γκάλης έφυγε(λίγο αδόκιμος όρος) από την ομάδα, ο Θανάσης Γιαννακόπουλος έδωσε αόριστες απαντήσεις και προσωπικά χρεώνω στην τότε διοίκηση του ΠΑΟ το γεγονός ότι ο θεός του Ελληνικού μπάσκετ σταμάτησε το μπάσκετ σε μια στιγμή που δεν το ήθελε!
Σε ένα θέμα που είναι μπασκετικά επίκαιρο η Ευρωλίγκα επέλεξε την δεκάδα από την οποία θα προκύψει ο πολυτιμότερος παίκτης για το 2008-9. Η δεκάδα είναι η ακόλουθη:
1. ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΛΟΥΚΑΣ
2. Τέρελ Μακιντάιρ
3. Ιγκόρ Ρακότσεβιτς
4. ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΠΑΝΟΥΛΗΣ
5. Χουάν Κάρλος Ναβάρο
6. Ραμούνας Σισκάουσκας
7. Τιάγκο Σπλίτερ Τάου
8. ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΡΟΥΣΗΣ
9. ΝΙΚΟΛΑ ΠΕΚΟΒΙΤΣ
10. Έραζεμ Λόρμπεκ
Νομίζω ότι θα συζητηθεί η συγκεκριμένη δεκάδα. Εϊναι πάντως θετικό ότι τρεις Έλληνες είναι υποψήφιοι για τον τίτλο του MVP! Η άποψή σας για τον πολυτιμότερο….
Υ.Γ. Παπαλουκάς και Σάρας θα μπορούσαν υπο προϋποθέσεις(λίγο ως πολύ δύσκολο) να ξεπεράσουν το Μποντιρόγκα στον πίνακα των πρώτων σκορερ των τελικών φάιναλ φορ σύμφωνα με το ιστορικού χαρακτήρα άρθρο
Με ερέθισμα το άρθρο Ποδόσφαιρο, μπάσκετ και διαφήμιση που διάβασα στο blog gatti σήμερα θα ήθελα να εμπλουτίσω κάποιες από τις διαφημίσεις που παρατέθηκαν στο παραπάνω άρθρο. Αξίζει να επισκεφθειτε το άρθρο που ανέφερα καθώς θα σας ξυπνήσει αναμνήσεις αθλητικού περιεχομένου.
Γενικά είμαι “αλλεργικός” θα έλεγα στις διαφημίσεις εκτος από σπάνιες περιπτώσεις. Σε κάθε περίπτωση η παράθεση των μπασκετικών διαφημίσεων(μείξη αυτών από το gatti και κάποιες άλλες μπασκετικές) που θα δείτε παρακάτω θα γίνει στην αθλητική και μόνο διάσταση έστω και αν δεν έχω μηχανισμό απομόνωσης των προϊοντων που διαφημίζονται μέσα από τα βιντεάκια.
Ξεκινάμε λοιπόν με μια διαφήμιση με τον θεό του Ελληνικού μπάσκετ, το Νίκο Γκάλη:
Η διαφήμιση αυτή με το Νίκο Γκάλη κυριολεκτικά με διαπέρασε σαν πιτσιρικά και ίσως είναι η μόνη διαφήμιση που με έκανε τυφλό καταναλωτή!
Πάμε παρακάτω για να θυμηθούμε δύο σειρές διαφημίσεων σοκολατουχου γάλακτος με παίκτες της Εθνικής μπάσκετ να πρωταγωνιστούν:
και
Σε μια πιο πρόσφατη διαφήμιση ο Ζελικο Ομπράντοβιτς οδηγάει ένα αυτοκίνητο:
Είναι γνωστές οι διαφημίσεις των Παπαλουκά – Διαμαντίδη και εταιρίας τηλεφωνίας. Από μια γρήγορη ματιά δεν βρήκα τη διαφήμιση σε μορφή να την περάσω στο άρθρο. Πολλοί όμως θυμούνται τη διαφήμιση με τον μπόμπιρα στο ανοιχτό γήπεδο.
Πάμε λίγο προς Η.Π.Α. μεριά. Εξαιρετικά μπασκετική(!) είναι η ακόλουθη διαφήμιση ανάμεσα στους Τζόρνταν! Προσέξτε στο βιντεάκι στο 1:06 όπου εμφανίζεται ο Μιχαλάκης με τη φανέλα του Νορθ Καρολάινα. Μου θυμίζει η φάτσα του φτιαχτού Τζόρνταν τον Αρτέστ:
Για την διαφήμιση που ακολουθεί δεν θα κάνω κανένα σχόλιο καθώς είναι διαχρονική διαφήμιση:
Επειδή μιλάμε για Τζόρνταν θα παραθέσω και άλλη μια διαφήμιση:
για να μεταβώ στον Τσαρλς Μπάρκλεϊ σε μια θεατρομουσική διαφήμιση:
και να δουμε πως γίνεται η διείσδυση στην Κίνα μεσω των διαφημίσεων:
Υπάρχουν άπειρες άλλες μπασκετικές διαφημίσεις όπου θα χρειαζόμασταν 10 άρθρα για να τις καλύψουμε. Θα με ενδιέφερε αν γνωρίζετε και άλλες μπασκετικές διαφημίσεις από τον Ευρωπαϊκό κυρίως χώρο. Σχετικό άρθρο για μπάσκετ και διαφημίσεις μπορείτε να διαβάσετε εδώ , ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο σύνδεσμος αυτός που αφορά μια διαφήμιση που έγινε στην Ισπανία και προκάλεσε την αντίδραση της Ένωσης γυναικών στη Βαγιαδολίδ
Υ.Γ.1. έχω στη διάθεση μου δύο καινούριες διαφημίσεις (σε μορφή MPEG) του Ρούμπιο αλλά δεν γνωρίζω πως να τις ανεβάσω στο wordpress. Αν γνωρίζει κάποιος…
Υ.Γ.2. Θέλω να δώσω και πάλι τα εύσημα στο gatti για το πολύ όμορφο άρθρο του.
Ο γυμνασιακός αθλητισμός είναι ένα μεγάλο ζήτημα το οποίο έκ της φύσεώς του έχει πολλές παραμέτρους. Το παρακάτω κείμενο αφορά το μπάσκετ στα γυμνάσια όπου τα Εκπαιδευτήρια Μαντουλίδη κατέκτησαν την πρώτη θέση τόσο σε άνδρες όσο και σε γυναίκες στην Ανατολική Θεσσαλονίκη:
Την πρώτη θέση στους τελικούς των γυμνασίων Ανατολικής Θεσσαλονίκης, κατέκτησαν τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια των Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη. Στους αγώνες που διεξήχθησαν στο κλειστό γυμναστήριο του Αγίου Παύλου, τα αγόρια επικράτησαν με 63-46 του 2ου Ανατόλια, ενώ τα κορίτσια με 43-37 του 2ου Γυμνασίου Τούμπας. Αναλυτικά οι δύο αγώνες:
Νομίζω ότι όλοι μας έχουμε ωραίες αναμνήσεις από γυμνασιακά παιχνίδια, ενώ με αφορμή τις επιδόσεις των Εκπαιδευτηρίων Μαντουλίδη προκύπτει εύλογα η απορία στο που θα φτάσει στο μέλλον ο Μαντουλίδης;
Η άποψή μου είναι ότι δεν θα αργήσει η στιγμή που θα φτάσει και στην Α1 και θα αποτελέσει ένα λαμπρό παράδειγμα και για τις άλλες ομάδες να κοιτάξουν τόσο τις ακαδημίες μπάσκετ τους όσο και την επιδοση των αθλητών στα μαθήματα. Μπραβο στα παιδιά και στους ανθρώπους του Μαντουλίδη.
Θέλω να πιστεύω ότι οι ημέρες που πέρασαν ήταν για τους περισσότερους ημέρες εορτών και ξεκούρασης. Στο χρονικό διάστημα που πέρασε γέμισα μπαταρίες και βρήκα χρόνο να δω κάποια παλιά παιχνίδια σταθμούς στην ιστορία του μπάσκετ. Συγκεκριμένα βρήκα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον ημιτελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Ισπανίας το 1986 ανάμεσα σε Γιουγκοσλαβία και Ε.Σ.Σ.Δ. σε περιγραφή Φ.Συρίγου από την ΕΡΤ, τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1978 ανάμεσα σε Γιουγκοσλαβία και ΕΣΣΔ καθώς και τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1990 ανάμεσα πάλι στις ίδιες ομάδες.
Θα κάνω αναφορά στο post αυτό στο παιχνίδι του 1986 αφού πρώτα παραθέσω τον σύνδεσμο αυτό στον οποίο υπάρχει μια συνοπτική παράθεση αποτελεσμάτων και στοιχείων για εκείνη την διοργάνωση όπου κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο η ομάδα των Η.Π.Α. για τη σύνθεση της οποίας μπορείτε να πληροφορηθείτε περισσότερα εδώ.
Στο παιχνίδι αυτό είχα την τύχη να παρακολουθήσω τον λεπτοκαμωμένο και αείμνηστο Ντράζεν Πέτροβιτς να κάνει πράγματα και θαύματα στο παρκέ σε μια από τις καλύτερες του παραστάσεις, παράσταση η οποία δυστυχώς για τον ίδιο δεν είχε αίσιο τέλος. Εκείνο που θαύμασα από τον “Μότσαρτ” στο παιχνίδι αυτό ήταν η ταχύτητα που έκανε την προσποίηση ότι θα σουτάρει. Ήταν ασύλληπτη κυριολεκτικά η προσποίησή του κυρίως από την αριστερή πλευρά όπως διείσδυε αφού προηγουμένως ξεκίναγε από τα δεξιά. Οι δε ασιστ που έδωσε στο συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν του τύπου πάρε βάλε!
Λιγότερο από ένα λεπτό πριν τη λήξη του αγώνα ο Τσούτουρα βάζει σουτ από τη γωνία από τα 6 μέτρα περίπου διαμορφώνοντας το 85-76 για τη Γιουγκοσλαβία. Ο Φ.Συρίγος αναφωνεί το σκορ και λέει “και καλάθι για τη Γιουγκοσλαβία που δεν χάνει πλέον το ματς με τίποτα …….η Γιουγκοσλαβία είναι ήδη στον τελικό”. Πάνω που το λέει αυτό ο Φ. Συρίγος ο Σαμπόνις βάζει τρίποντο με ταμπλο από την κορυφή(85-79)!
Τα δύο αυτά καλάθια φαίνονται στο βίντεο αυτό:
Αμέσως μετά το αουτ των Γιουγκοσλάβων οι παίκτες της Ε.Σ.Σ.Δ. κλέβουν την μπάλα έπειτα από παρέμβαση του Χομίτσιους. Η μπάλα καταλήγει στον Τιχονένκο ο οποίος βάζει τρίποντο (85-82) και ο σπικερ του αγώνα λέει: “85-82 και ακόμα δεν έχει κριθεί τίποτα, 41 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του αγώνα, εδώ όλο το μεγαλείο του μπάσκετ…..”!! Όλος ο κόσμος στο γήπεδο είναι με το μέρος της Σοβετικής Ένωσης και οι Γιουγκοσλάβοι κερδίζουν φάουλ αλλά δεν πάνε στη γραμμή για 1+1 και κάνουν άουτ.
Οι Γιουγκοσλάβοι γυρίζουν τη μπάλα με τους αφους Πέτροβιτς και τον Ράντοβιτς και ο Χομίτσιους κάνει φάουλ (τον παρατηρεί ο Κουρτινάιτις για το λάθος του) στα 26 δευτερα και 9 δέκατα, δίνοντας τη δυνατότητα στην ομάδα του Τσόσιτς να κρατήσει την μπάλα μεχρι το τέλος(οι επιθέσεις ήταν μέχρι τα 30 τότε).
Στα 16 δεύτερα κάνει φάουλ ο Σοκ και στην επαναφορά ο Τσούτουρα δίνει την μπάλα στον αμούστακο Ντίβατς ο οποίος αρχίζει τις τρίπλες και υπο την πίεση 2 Σοβιετικών (ο ένας ο Σοκ) κάνει διπλή τρίπλα!
Οι Σοβιετικοί κάνουν την επαναφορά και ο Βάλτερς κατεβάζει την μπάλα υπο την διακριτική παρακολούθηση του Πέτροβιτς. Γίνεται ένα πικ με την πλάτη από τον Σαμπόνις και ο Βάλτερς ανενόχλητος βάζει το τρίποντο της ισοφάρισης(85-85) 6 δεύτερα πριν το τέλος και το παιχνίδι οδεύει σε παράταση. Ο Ντίβατς αντι να βγει δυναμικά και να αλλάξει ή να κάνει χεντς αουτ στον Βάλτερς μέχρι να έρθει ο Πέτροβιτς αρκείται με κατεβασμένα τα χέρια να κάνει πως θα σηκωθεί να κόψει τον κακο μέχρι εκείνο το σημείο Βάλτερς.Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν έκαναν φάουλ οι Γιουγκοσλάβοι παρά αρκέστηκαν στην άμυνα. Όλα αυτά με τον Ίβκοβιτς βοηθό!
Ο Φ.Συρίγος φωνάζει μεταξύ άλλων δικαιολογημένα: “….είναι εκπληκτικό…δεν έχει ξαναγίνει ποτέ… οι Γιουγκοσλάβοι κλαίνε…”
Οι περισσότεροι Γιουγκοσλάβοι συμπαραστεκονται στον Ντίβατς που κλαίει έπειτα από την ισοφάριση των Σοβιετικών με τον Αράποβιτς να τον πηγαίνει στον πάγκο.
Ο λόγος που αναφέρθηκα εκτεταμένως στην συγκεκριμένη ανατροπή είναι γιατί αποτελεί μια από τις σημαντικότερες στην ιστορία του μπάσκετ. Για το παιχνίδι αυτό μπορούν να ειπωθούν τα ακόλουθα:
Οι Γιουγκοσλάβοι ήταν αρκετά καλύτεροι στην περιφέρεια όπου τα αδέρφια Πέτροβιτς ήταν εξαιρετικοί,ο Τσούτουρα στα κρίσιμα έγραφε συνήθως, ενώ σημαντική ήταν η παρουσία του Ραντοβάνοβιτς ο οποίος ουσιαστικά ήταν ο μοναδικός ψηλός των Γιουγκοσλάβων που απειλούσε μέσα από τη ρακέτα καθώς οι Βράνκοβιτς, Αράποβιτς, Πετράνοβιτς απειλούσαν μόνο έπειτα απο τις ασιστ των περιφερειακών και ειδικά του Ντράζεν, ο οποίος ήταν ασύλληπτος κυριολεκτικά. Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από τον αγώνα αυτό είχα δει τον τελικό του Παγκοσμιου του 1978 όπου έπαιζε ο Νταλιμπαγκιτς. Ο μεγάλος αυτός παίκτης βρισκόταν στη Δύση της καριέρας του το 1986 και είναι χρήσιμο να βλέπει κάποιος ταυτόχρονα σχεδον έναν παίκτη στην ακμή και στην παρακμή του.
Οι Σοβιετικοί είχαν σε καλή μέρα έναν από τους αγαπημένους μου παίκτες. Πρόκειται για τον Βαλερί Τιχονένκο ο οποίος με το χαρακτηριστικό του στυλ έγραφε έξω από τα 6,25. Οι Σοβιετικοί υπερείχαν κάτω από τα καλάθια αλλά ουσιαστικά ο Μπελοστένι και ο Βολκόφ κάποιες φορές εκτελούσαν μέσα από τη ρακέτα. Ο Σαμπόνις, αθλητικός την εποχή εκείνη, δεν έχανε τρίποντα αλλά δεν έβαζε και κανα δίποντο στο παιχνίδι εκείνο, ενώ στην άμυνα είχε φορτώσει μαζι με τον Μπελοστένι με αρκετά κοψίματα τους αντιπαλους. Του άρεσε να κινείται περιφερειακά στον ημιτελικό, με τον Φ.Συρίγο να τονίζει σε κάθε στιγμή για την αναγκαιότητα της εκμετάλλευσης από την Ε.Σ.Σ.Δ. του πλεονεκτηματος που είχαν στους ψηλούς. Βάλτερς, Χομίτσιους και Κουρτινάιτις δεν ήταν σε καλή επιθετικά μέρα, ενώ δεν κατάφεραν να περιορίσουν και τον μεγάλο Ντράζεν.
Ας δούμε κάποιες όμορφες στιγμές από τον Σαμπόνις το 1986:
Η διαιτησία των Ρίτσαρτσον, Μορίγιο ήταν κακή και με πολλά λάθη και για τις δύο πλευρές. Κάποιες ειδικά φάσεις έβγαζαν μάτια και είχαν κάνει τον Φ.Συρίγο να ωρύεται για αυτά που έβλεπε(δικαιολογημένα τις περισσότερες φορές αλλά όχι και όλες). Επίσης δεν έλειψαν και οι σκληρές μάχες ανάμεσα σε Μπελοστένι και Πετράνοβιτς (ακόμη θα θυμάται την αγκωνιά) και ανάμεσα σε Πετράνοβιτς και Τιχονένκο(αν δεν κάνω λάθος).
Οποιεσδήποτε εντυπώσεις από εκείνο το παιχνίδι αλλά και από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 ευπρόσδεκτες. Να θυμήσω ότι καλύτερη πεντάδα ψηφίστηκε:
Drazen Petrovic (Yugoslavia)
Arvydas Sabonis (USSR)
Oscar Schmidt (Brazil)
David Robinson (USA)
Valeri Tikhonenko (USSR)
πρώτος σκόρερ ήταν ο Νίκος Γκάλης με 33,7 και πίσω του ο Οσκαρ Σμιντ με 31!
Σαν σήμερα πριν από τρία χρόνια η Εθνική μας ομάδα νίκησε με περιπετειώδη τρόπο την Γαλλία με 67-66 και πήρε το εισιτήριο για τον τελικό του Ευρωμπάσκετ όπου στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η Εθνική μας η οποία ήταν κακή σε όλη σχεδόν την αναμέτρηση κατάφερε χάρη σε ένα ξέσπασμα του Θοδωρή Παπαλουκά στα τελευταία λεπτά και στο καθοριστικό τρίποντο – βάλτο αγόρι μου- του Δημήτρη Διαμαντίδη να ξεπεράσει το εμπόδιο των Γάλλων οι οποίοι μεταμορφώνονταν σε αυτόχειρες.
Για να θυμηθούμε λίγο εκείνο το σημαντικό παιχνίδι για την επιστροφή της Εθνικής μας στο προσκήνιο των μπασκετικών πραγμάτων, παραθέτω το άρθρο αυτό όπως επίσης και το γνωστό βίντεο:
Ένα προσωπικό περιστατικό αναφορικά με το παιχνίδι αυτό είναι το ακόλουθο: είχαμε μαζευτεί παρέα να δούμε το παιχνίδι και το βλέπαμε μέσω ΝΟΒΑ όπου ως γνωστόν υπάρχει κάποια καθυστέρηση δευτερολέπτων. Πριν σουτάρει ο Διαμαντίδης ακούγονται από τα δίπλα σπίτια φωνές και κακό. Τότε πετάγομαι χωρις καν να έχει σουτάρει ο Μητσάρας και φωνάζω: το έβαλε το έβαλε. Ήταν μια από τις φορές όπου η καθυστέρηση στο σήμα είχε ευεργετικά αποτελέσματα!
Υ.Γ. Έλειπα αυτές τις ημέρες σε επαγγελματικό ταξίδι στην Ήπειρο και εκείνο που έπιασαν οι μπασκετικές μου κεραίες είναι το ζήτημα των ακαδημιών. Απασχολεί αρκετό μπασκετόκοσμο το συγκεκριμένο εγχείρημα και αρκετοί εξετάζουν την δημιουργία τέτοιων ακαδημιών, οι οποίες αν λειτουργήσουν θα υποκαταστατήσουν σε ένα βαθμό τον παλαιό τρόπο ανάπτυξης μπασκετμπολιστών μέσω των ομάδων. Το μηνιαίο αντίτιμο το οποίο υπολογίζεται είναι περίπου στα 25 με 30 ευρώ το μήνα.
Πριν 15 ακριβώς χρόνια ο Νίκος Γκάλης αγωνίζεται με τη φανέλα του Παναθηναϊκού ενάντια στην ομάδα με την οποία μεγαλούργησε, τον Άρη. Ο Παναθηναικός νίκησε στο παιχνίδι εκείνο 100-96. Ας θυμηθούμε λίγο το Νίκο Γκάλη με τη φανέλα του ΠΑΟ σε ένα παιχνίδι όμως κόντρα στη Λιμόζ. Η ευκολία με την οποία συνέχιζε να βάζει καλάθια παρά το “χάσιμο” μέρος από την σπιρτάδα του είναι χαρακτηριστικός. Επίσης στο βίντεο αυτό βλέπουμε και τον παλιό καλό Αλβέρτη να βάζει όμορφα και δύσκολα σουτ, στοιχεία που έχουμε πολύ καιρό να δούμε.
Ένα χρόνο έκλεισε το galobasket και η “επέτειος” αυτή συνοδεύτηκε από συγκέντρωση σε πιτσαρία με παλαιούς συμπαίκτες στην ομάδα που ξεκινήσαμε να παίζουμε μπάσκετ για να θυμηθούμε τα παλιά και να μιλήσουμε για τα νέα μας. Η συγκέντρωση αυτή συνέπεσε τυχαία με την “επέτειο” και ειλικρινά είναι από εκείνες τις στιγμές που χαίρεσαι για τις αναμνήσεις που σου χάρισε ο αθλητισμός.
Παρών ήταν και ο notaurius με τον οποίο ξεκινήσαμε μαζί το σαιτ αλλά λόγω ενος ανυπέρβλητου προβλήματος δεν μπόρεσε να είναι μαζί μας από ένα σημείο και έπειτα.
Για να επιστρέψω σε μπασκετικά θέματα αρκεί να σας πω ότι στη διάρκεια αυτής της σύναξης συζήτησαμε έστω και επιδερμικά ακόλουθα θέματα:
τωρινά δεδομένα της ομάδας στην οποία ανδρωθήκαμε
τις επιδόσεις των αφων Μπιλή στον πάγκο (200+ κιλά;) σύμφωνα με ιστορίες μεγαλυτερων
πρόσφατο περιστατικό με Έλληνα διεθνή μπασκετμπολίστα (για ευνόητους λόγους δεν λέμε το όνομά του) να μην καταφέρνει να παρκάρει το καινούριο πολυτελές αμάξι του στο γκαράζ του σπιτιού του λόγω εδαφικών αιτιών. Υποσημείωση: τα αίτια αυτά προυπήρχαν
απώλεια μεταλλίου Εθνικής σε Ολυμπιάδα
συγκέντρωση για μονά το ΣΚ(κάποιος θα με δώσει μου φαίνεται…)
Τσίλντρες – Φώτσης…
για αείμνηστες φιγούρες των γηπέδων
για μπασκετοσυνοικίες
για τις φιλοδοξίες ενος ατάλαντου προπονητή ο οποίος θεωρεί εαυτόν αδικημένο επειδή δεν του δόθηκε η ευκαιρία να κοουτσάρει στην ανδρική ομάδα. Καλός χαρακτήρας και παιδί μεν αλλά αν έκανε μια σύγκριση των ευκαιριών που είχε μέχρι τώρα λόγω συγγένειας και των ευκαιριών που είχαν άλλα ικανότατα άτομα μάλλον τώρα θα έπρεπε να ήταν υπεύθυνος για το κούνημα της πετσέτας στον πάγκο αλα Τζακ Χάλει.
Αυτά και άλλα πολλά έγιναν σήμερα το βράδι και με αυτό το άσχετο κείμενο απλά θέλω να τονίσω ότι τελικά ένα από τα πολυτιμότερα πράγματα που μπορεί να σου δώσει ο αθλητισμός είναι οι κοινές αναμνήσεις και βιώματα με ανθρώπους που εκτιμάς, σε εκτιμούν (θέλω να πιστεύω!). Όλα αυτά μπορούν να πραγματοποιηθούν όταν απουσιάσει το άγχος των επιβεβαιώσεων μέσα από το αέναο κυνήγι της πρωτιάς που δυστυχώς διακατέχει κάθε άνθρωπο από την αρχή της ζωής του. Όσο πιο γρήγορα σταματήσει αυτού του είδους το κυνήγι τόσο πιο ωραίο θα είναι το ταξίδι μας σε όποιες θάλασσες επιλέξουμε να ξανοιχτουμε.
Πριν από λίγο ολοκλήρωσα την μελέτη μου πάνω στο All Star Game του 1982 στο οποίο η Ανατολή νικήσε τη Δύση με 120-118 με πολυτιμότερο παίκτη του αγώνα τον Λάρι Μπερντ.
Κάποια πρώτα συμπεράσματα που έχουν μπασκετική σημασία:
το 1982 ένα κάρφωμα σε All Star αποτελούσε γεγονός και όχι όπως τώρα που καρφώνουν καμιά 50αρια φορές.
οι τότε All Star παίχτες δεν έπαιζαν τις σύγχρονες αεράμυνες που παίζονται στα παιχνίδια αυτά. Το πάλευαν το παιχνίδι και ενδιαφέρονταν να κερδίσουν. Τουλάχιστον αυτό αποκόμισα από το παιχνίδι του 1982. Μικρό το δείγμα πάντως.
ο Αιζάια Τόμας είχε επιλεχθεί με ρεκορ ψήφων για πρωτοεμφανιζόμενο παίχτη περίπου 360.000! Θυμίζουμε ότι το 1994-5 ο Γκραντ Χιλ ήταν ο πρώτος ρουκι που κέρδισε και την ψηφοφορία για το all star game με 1.289.585 ψήφους.
ο Λάρι στο παιχνίδι αυτό είχε πρώτα το μυαλό του στην διείσδυση και έπειτα στο σουτ κάτι που δεν περίμενα.
Δεν μου άρεσαν στο παιχνίδι αυτό οι Τόμας, Άρτσιμπαλντ, Μόουζες Μαλόουν
Γιατί τόσοι πολλοί μεγάλοι παίκτες σουτάρουν φέρνοντας την μπάλα δεξιά (ή αριστερά ανάλογα με το καλό τους χέρι) από το κεφάλι τους; Θυμίζω μέσω φωτογραφιών:
Θέλω να επισημάνω ότι η Ισπανική γλώσσα είναι απόλαυση όταν την ακούς ειδικά σε μετάδοση μπάσκετ. Για το παιχνίδι σαν γενική διαπίστωση θέλω να πω ότι οι διαφορές σε αθλητικές επιδόσεις των τότε παιχτών με τους σημερινούς είναι μεγάλες με εξαίρεση τον μεγάλο Dr J.
Βλέποντας τους Γκίλμορ και Λανίερ αναπολώ τους συγκεκριμένους παίκτες ρακέτας που σε πόναγαν όποτε έπαιρναν την μπάλα με πλάτη. Τα αριστερά χουκ και πίβοτ ειδικά του Γκίλμορ μου άρεσαν πολύ. Για τον Τζούλιους Έρβινγκ ότι και να πεις είναι λίγο. Ο τρόπος που πιάνει την μπάλα όταν κάνει μπάσιμο με το ένα χέρι λες και κρατάει μπαλάκι του τένις είναι παροιμιώδης ενώ όταν έπαιρνε την base line μην τον είδατε! Για τον Τζαμπάρ έχω να πω ότι τα έσπασε στο παιχνίδι αυτό καθώς κάποια στιγμή είχε 0/7!
Μου άρεσε το στυλ παιχνιδιού του Τζακ Σικμα, ο οποίος αν και σεντερ φορ έμοιαζε σε κάποιες κινήσεις με το στυλ του Ντιρκ Νοβίτσκι. Επίσης εντύπωση μου έκανε η κοψιά του Κελι Τριπουκα ο οποίος μου θύμισε λίγο τον Κασουρίδη!!
Επίσης ο Πατ Ρίλει (!) που λένε και οι Ισπανοί μου φέρνει κάτι σε Μάικλ Ντάγκλας στο προφίλ του.
Τα ριπλέι πάντως σε εκείνο το παιχνίδι θύμιζαν τα ριπλέϊ που βλέπαμε στο Πεκίνο, δηλαδή ένα στα δέκα έδειχναν ακόμη και σε ωραίες φάσεις όπως π.χ. η πιθανή τάπα του Γκέρβιν στον Τζούλιους…Πάντως τα καρφώματα τα έδειχναν όλα!
Υ.Γ.1. Είδα και λίγο από το All Star του 1979 και έπαθα πλάκα με μια σταυρωτή κάτω από τα πόδια του Πιτ Μάραβιτς όπου κυριολεκτικά το χέρι του ακούμπησε το παρκέ και πήγε να σπάσει τη μέση του αμυντικού. Με pause και play κατάφερα να δω τις λεπτομέρειες της σταυρωτής τρίπλας.
Y.Γ.2. Ένα ευχαριστώ στον globucar
Υ.Γ.3. Ρίχνω μια ματιά στον τελικό Ευρωμπάσκετ 89 και έχω φρίξει με την αμυντική ανισορροπία της Εθνικής μας και την αντιμετώπιση των πικ από τον κύριο Κιουμουρτζόγλου (η περιστροφή είναι άγνωστη λέξη), σε αντίθεση με τον Άρη του Ιωαννίδη (Γιουγκοπλάστικα – Άρης) όπου τουλάχιστον προπονητικά η ομάδα του Άρη έχει αρχή, μέση και τέλος. Αν κάποιος ξαναδει το πρώτο ημίχρονο του τελικού του 89 θα πάθει πλάκα πόσους αιφνιδιασμούς φάγαμε. Για του λόγου το αληθές:
Σαν σήμερα το 2004 η Αργεντινή κατακτούσε το Ολυμπιακό τουρνουά της Αθήνας νικώντας στον τελικό την Ιταλία με 84-69 έχοντας πρωταγωνιστή τον Λουίς Σκόλα (25π.). Ας θυμηθούμε κάποιες στιγμές του τελικού:
Επίσης την ίδια ημερομηνία αλλά το 1982 η Σοβιετική Ένωση κερδίζει τις Η.Π.Α. στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος με 95-94. Περίληψη όλων των Παγκοσμίων πρωταθλημάτων μπορείτε να διαβάσετε στον σύνδεσμο της FIBA αφού κατεβάσετε το αντίστοιχο PDF.
Λίγες ώρες πριν ξεκινήσει ο κρίσιμος αγώνας της Εθνικής κόντρα στην Ν.Ζηλανδία θέλω να σχολιάσω σε ρυθμό σπριντ κάποια μπασκετικά νέα:
30 εκατομμύρια ευρώ για 3 χρόνια; Ναι αυτό το ποσό ακούστηκε ότι θα πάρει ο Ντελφίνο προκειμένου να αγωνιστεί στην Κίμκι σύμφωνα με το άρθρο. Αν δεν έχει γίνει τυπογραφικό λάθος πρόκειται για ασύλληπτο νούμερο
Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα στην Βαλένθια. Όταν ο πρόεδρός σου δηλώνει αυτά τότε δεν βλέπω να είναι εύκολη η χρονιά για τον Φώτη Κατσικάρη. Δεν νομίζω ότι ήταν διπλωματικός ο Γιορέντε
Σε ψηφοφορία που έγινε στην Ισπανία αναφορικά με τους καλύτερους παίκτες που έχουν αγωνιστεί στο Ισπανικό Πρωτάθλημα προέκυψαν οι καλύτερες πεντάδες ανα δεκαετία όπου μπορείτε να τις δείτε στον σύνδεσμο αυτό
Πεντάδα δεκαετίας 1980: Επιφάνιο, Φ. Μαρτίν, Νόρις, Πέτροβιτς, Σολοθάμπαλ
Άρβιντας Σαμπόνις
Πεντάδα δεκαετίας 1990: Σαμπόνις, Βιγιακάμπα, Κρέους, Ερέρος, Μποντιρόγκα
Πεντάδα δεκαετίας 2000: Γκαζόλ, Φερνάντεθ, Φ. Ρέγες, Καλντερόν, Ναβάρο
Ποια θα επιλέγατε αν και αυτή του 1990 είναι λίγο αντιεμπορική!!
μια στιγμή που δεν το ήθελε!
παρακολουθήσω τον ημιτελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος της Ισπανίας το 1986 ανάμεσα σε Γιουγκοσλαβία και Ε.Σ.Σ.Δ. σε περιγραφή Φ.Συρίγου από την ΕΡΤ, τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1978 ανάμεσα σε Γιουγκοσλαβία και ΕΣΣΔ καθώς και τον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος του 1990 ανάμεσα πάλι στις ίδιες ομάδες.
παρκέ σε μια από τις καλύτερες του παραστάσεις, παράσταση η οποία δυστυχώς για τον ίδιο δεν είχε αίσιο τέλος. Εκείνο που θαύμασα από τον “Μότσαρτ” στο παιχνίδι αυτό ήταν η ταχύτητα που έκανε την προσποίηση ότι θα σουτάρει. Ήταν ασύλληπτη κυριολεκτικά η προσποίησή του κυρίως από την αριστερή πλευρά όπως διείσδυε αφού προηγουμένως ξεκίναγε από τα δεξιά. Οι δε ασιστ που έδωσε στο συγκεκριμένο παιχνίδι ήταν του τύπου πάρε βάλε!
