Γήπεδο ΧΑΝΘ 1926
Ένα χρόνο έκλεισε το galobasket και η “επέτειος” αυτή συνοδεύτηκε από συγκέντρωση σε πιτσαρία με παλαιούς συμπαίκτες στην ομάδα που ξεκινήσαμε να παίζουμε μπάσκετ για να θυμηθούμε τα παλιά και να μιλήσουμε για τα νέα μας. Η συγκέντρωση αυτή συνέπεσε τυχαία με την “επέτειο” και ειλικρινά είναι από εκείνες τις στιγμές που χαίρεσαι για τις αναμνήσεις που σου χάρισε ο αθλητισμός.
Παρών ήταν και ο notaurius με τον οποίο ξεκινήσαμε μαζί το σαιτ αλλά λόγω ενος ανυπέρβλητου προβλήματος δεν μπόρεσε να είναι μαζί μας από ένα σημείο και έπειτα.
Για να επιστρέψω σε μπασκετικά θέματα αρκεί να σας πω ότι στη διάρκεια αυτής της σύναξης συζήτησαμε έστω και επιδερμικά ακόλουθα θέματα:
- τωρινά δεδομένα της ομάδας στην οποία ανδρωθήκαμε
- τις επιδόσεις των αφων Μπιλή στον πάγκο (200+ κιλά;) σύμφωνα με ιστορίες μεγαλυτερων
- πρόσφατο περιστατικό με Έλληνα διεθνή μπασκετμπολίστα (για ευνόητους λόγους δεν λέμε το όνομά του) να μην καταφέρνει να παρκάρει το καινούριο πολυτελές αμάξι του στο γκαράζ του σπιτιού του λόγω εδαφικών αιτιών. Υποσημείωση: τα αίτια αυτά προυπήρχαν
- απώλεια μεταλλίου Εθνικής σε Ολυμπιάδα
- συγκέντρωση για μονά το ΣΚ(κάποιος θα με δώσει μου φαίνεται…)
- Τσίλντρες – Φώτσης…
- για αείμνηστες φιγούρες των γηπέδων
- για μπασκετοσυνοικίες
- για τις φιλοδοξίες ενος ατάλαντου προπονητή ο οποίος θεωρεί εαυτόν αδικημένο επειδή δεν του δόθηκε η ευκαιρία να κοουτσάρει στην ανδρική ομάδα. Καλός χαρακτήρας και παιδί μεν αλλά αν έκανε μια σύγκριση των ευκαιριών που είχε μέχρι τώρα λόγω συγγένειας και των ευκαιριών που είχαν άλλα ικανότατα άτομα μάλλον τώρα θα έπρεπε να ήταν υπεύθυνος για το κούνημα της πετσέτας στον πάγκο αλα Τζακ Χάλει.
Αυτά και άλλα πολλά έγιναν σήμερα το βράδι και με αυτό το άσχετο κείμενο απλά θέλω να τονίσω ότι τελικά ένα από τα πολυτιμότερα πράγματα που μπορεί να σου δώσει ο αθλητισμός είναι οι κοινές αναμνήσεις και βιώματα με ανθρώπους που εκτιμάς, σε εκτιμούν (θέλω να πιστεύω!). Όλα αυτά μπορούν να πραγματοποιηθούν όταν απουσιάσει το άγχος των επιβεβαιώσεων μέσα από το αέναο κυνήγι της πρωτιάς που δυστυχώς διακατέχει κάθε άνθρωπο από την αρχή της ζωής του. Όσο πιο γρήγορα σταματήσει αυτού του είδους το κυνήγι τόσο πιο ωραίο θα είναι το ταξίδι μας σε όποιες θάλασσες επιλέξουμε να ξανοιχτουμε.
Υ.Γ. 1. Κατα καιρούς έχω κάνει αναφορές σε αρκετά μπλογκ αλλά θα ήθελα να ξανακάνω μνεία στο ageofbasketball.blogspot.com στο οποίο κάνουν εξαιρετική δουλειά όχι μόνο επειδή συμφωνώ με τις πάγιες θέσεις τους για τον ΠΣΑΚ και τα προβλήματα του χώρου! Νομίζω ότι μόνο κερδισμένοι θα βγείτε από την παρακολούθηση του συγκεκριμένου μπλογκ
