Μου έστειλαν ένα mail σήμερα με το ακόλουθο κείμενο και βίντεο το οποίο εκτιμώ ότι έπρεπε να το ανεβάσω γιατί η ζωή δεν είναι μόνο μπάσκετ:
Το επισυναπτόμενο βίντεο νομίζω ότι είναι μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην ιστορία του ερασιτεχνικού αθλητισμού. Η ιστορία με λίγα λόγια πάει κάπως έτσι. Ένα ζευγάρι αποκτά ένα παιδί που
έχει σοβαρή ανατομική αναπηρία. Οι γιατροί τους λένε ότι το παιδί δεν θα έχει νοητική ανάπτυξη και δεν τους δίνουν ελπίδες για το μέλλον του. Ο μπαμπάς του σε πείσμα όλων των αντίθετων απόψεων αποκτά ένα κώδικα επικοινωνίας μαζί του και το παιδί αναπτύσσεται νοητικά κανονικά και πηγαίνει στο σχολείο. Ο μικρός κάποια στιγμή ζητά από τον μπαμπά του να αθληθεί. Ο μπαμπάς δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό και αρχίζει να προπονείται κουβαλώντας τον μικρό του γιό στα χέρια για να έχει κι αυτός την χαρά του αθλητισμού!!!
Το εκπληκτικό? Ο μπαμπάς πλέον έχει τρέξει δεκάδες μαραθώνιους και Ironman (ειδικός αγώνας) πάντοτε με τη συντροφιά του γιού του!! Το video δείχνει τη συμμετοχή τους σ’ ένα Ιronman. Ο Dick Hoyt κολυμπάει έχοντας δεμένο πάνω του το γιό του σε βάρκα (!), μετά ποδηλατεί 180 χιλιόμετρα (!) με το γιό του σε ειδική θέση πάνω στο ποδήλατο και τέλος τρέχει κι ένα μαραθώνιο σπρώχνοντας το αναπηρικό καρότσι του γιού του!!
Μια συγκινητική και απίστευτα δυνατή ιστορία.
5 Αυγούστου 2008 σε 20:54
πολύ ωραίο και συγκινητικό Αkila. Πολύ όμορφο το βιντεάκι και επίκαιρο αν λάβουμε υπόψιν τον αλτρουισμό του Αυστραλού πατέρα που δώρισε τα όργανα του γιου του παρολό που θα μπορούσε να αρνηθεί μετά το βίαιο θάνατο του στη χώρα μας. Αυτοί οι δύο πατεράδες θα πρέπει να είναι παράδειγμα για όλους μας!!!
6 Αυγούστου 2008 σε 3:53
ΑΠΛΑ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΜΠΡΑΒΟ!!!