Πριν από λίγο ολοκλήρωσα την μελέτη μου πάνω στο All Star Game του 1982 στο οποίο η Ανατολή νικήσε τη Δύση με 120-118 με πολυτιμότερο παίκτη του αγώνα τον Λάρι Μπερντ.
Κάποια πρώτα συμπεράσματα που έχουν μπασκετική σημασία:
- το 1982 ένα κάρφωμα σε All Star αποτελούσε γεγονός και όχι όπως τώρα που καρφώνουν καμιά 50αρια φορές.
- οι τότε All Star παίχτες δεν έπαιζαν τις σύγχρονες αεράμυνες που παίζονται στα παιχνίδια αυτά. Το πάλευαν το παιχνίδι και ενδιαφέρονταν να κερδίσουν. Τουλάχιστον αυτό αποκόμισα από το παιχνίδι του 1982. Μικρό το δείγμα πάντως.
- ο Αιζάια Τόμας είχε επιλεχθεί με ρεκορ ψήφων για πρωτοεμφανιζόμενο παίχτη περίπου 360.000! Θυμίζουμε ότι το 1994-5 ο Γκραντ Χιλ ήταν ο πρώτος ρουκι που κέρδισε και την ψηφοφορία για το all star game με 1.289.585 ψήφους.
- ο Λάρι στο παιχνίδι αυτό είχε πρώτα το μυαλό του στην διείσδυση και έπειτα στο σουτ κάτι που δεν περίμενα.
- Δεν μου άρεσαν στο παιχνίδι αυτό οι Τόμας, Άρτσιμπαλντ, Μόουζες Μαλόουν
- Γιατί τόσοι πολλοί μεγάλοι παίκτες σουτάρουν φέρνοντας την μπάλα δεξιά (ή αριστερά ανάλογα με το καλό τους χέρι) από το κεφάλι τους; Θυμίζω μέσω φωτογραφιών:
Θέλω να επισημάνω ότι η Ισπανική γλώσσα είναι απόλαυση όταν την ακούς ειδικά σε μετάδοση μπάσκετ. Για το παιχνίδι σαν γενική διαπίστωση θέλω να πω ότι οι διαφορές σε αθλητικές επιδόσεις των τότε παιχτών με τους σημερινούς είναι μεγάλες με εξαίρεση τον μεγάλο Dr J.
Βλέποντας τους Γκίλμορ και Λανίερ αναπολώ τους συγκεκριμένους παίκτες ρακέτας που σε πόναγαν όποτε έπαιρναν την μπάλα με πλάτη. Τα αριστερά χουκ και πίβοτ ειδικά του Γκίλμορ μου άρεσαν πολύ. Για τον Τζούλιους Έρβινγκ ότι και να πεις είναι λίγο. Ο τρόπος που πιάνει την μπάλα όταν κάνει μπάσιμο με το ένα χέρι λες και κρατάει μπαλάκι του τένις είναι παροιμιώδης ενώ όταν έπαιρνε την base line μην τον είδατε! Για τον Τζαμπάρ έχω να πω ότι τα έσπασε στο παιχνίδι αυτό καθώς κάποια στιγμή είχε 0/7!
Μου άρεσε το στυλ παιχνιδιού του Τζακ Σικμα, ο οποίος αν και σεντερ φορ έμοιαζε σε κάποιες κινήσεις με το στυλ του Ντιρκ Νοβίτσκι. Επίσης εντύπωση μου έκανε η κοψιά του Κελι Τριπουκα ο οποίος μου θύμισε λίγο τον Κασουρίδη!!
Επίσης ο Πατ Ρίλει (!) που λένε και οι Ισπανοί μου φέρνει κάτι σε Μάικλ Ντάγκλας στο προφίλ του.
Τα ριπλέι πάντως σε εκείνο το παιχνίδι θύμιζαν τα ριπλέϊ που βλέπαμε στο Πεκίνο, δηλαδή ένα στα δέκα έδειχναν ακόμη και σε ωραίες φάσεις όπως π.χ. η πιθανή τάπα του Γκέρβιν στον Τζούλιους…Πάντως τα καρφώματα τα έδειχναν όλα!
Υ.Γ.1. Είδα και λίγο από το All Star του 1979 και έπαθα πλάκα με μια σταυρωτή κάτω από τα πόδια του Πιτ Μάραβιτς όπου κυριολεκτικά το χέρι του ακούμπησε το παρκέ και πήγε να σπάσει τη μέση του αμυντικού. Με pause και play κατάφερα να δω τις λεπτομέρειες της σταυρωτής τρίπλας.
Y.Γ.2. Ένα ευχαριστώ στον globucar
Υ.Γ.3. Ρίχνω μια ματιά στον τελικό Ευρωμπάσκετ 89 και έχω φρίξει με την αμυντική ανισορροπία της Εθνικής μας και την αντιμετώπιση των πικ από τον κύριο Κιουμουρτζόγλου (η περιστροφή είναι άγνωστη λέξη), σε αντίθεση με τον Άρη του Ιωαννίδη (Γιουγκοπλάστικα – Άρης) όπου τουλάχιστον προπονητικά η ομάδα του Άρη έχει αρχή, μέση και τέλος. Αν κάποιος ξαναδει το πρώτο ημίχρονο του τελικού του 89 θα πάθει πλάκα πόσους αιφνιδιασμούς φάγαμε. Για του λόγου το αληθές:
Υ.Γ.4. Έχει και η βροχή τα θετικά της.
και με φωτό από άλλο μπλογκ: ποιός είναι ο εικονιζόμενος παίκτης; Η απάντηση στον σύνδεσμο 
