Άνετη νίκη πέτυχε η Εθνική μας ομάδα απέναντι στην ομάδα του Λιβάνου την οποία συνέτριψε με 119-62. Το παιχνίδι δεν αντέχει σε κριτική και μπορούν να εξαχθούν λίγα συμπεράσματα από το συγκεκριμένο παιχνίδι.
Στο σημερινό παιχνίδι οι διεθνείς μου έδωσαν την εντύπωση ότι ήταν ένα αυτοκίνητο το οποίο “ξεμπούκωσε” έπειτα από πάρα πολύ καιρό. Με πίεση σε όλο το γήπεδο, αιφνιδιασμούς και γρήγορο μπάσκετ οι διεθνείς έδειξαν απελευθερωμένοι από το τσουκου τσουκου μπάσκετ που κατά καιρούς έπαιζαν. Σε αυτό βέβαια συνετέλεσε και η ανυπαρξία της αντίπαλης ομάδας.
Βασίλης Σπανούλης
Στα θετικά συγκεταλέγεται και η διάθεση μέχρι το τελευταίο λεπτό, στοιχείο όμως που κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι είναι και αρνητικό υπό το πρίσμα ότι οι διεθνείς με την συνεχόμενη προσπάθεια κουράστηκαν περισσότερο απ όσο θα έπρεπε. Δεν νομίζω όμως ότι τίθεται τέτοιο θέμα απο τη στιγμή που και το ρόστερ είναι μεγάλο και η Ελλάδα έχει την τύχη να έχει ισορροπήμενο πρόγραμμα στο Προολυμπιακό τουρνουά.
Πάντως η σημερινή εμφάνιση δίνει αισιοδοξία για τη συνέχεια αν και όλα θα κριθούν τόσο στο Προολυμπιακό όσο και στην Ολυμπιάδα. Ζητείται ομάδα να παίζει ζώνη να δούμε πως θα αντιδράσουμε και απέναντί της.
Υ.Γ. Ο Γιαννάκης έπειτα από πολύ καιρό δείχνει να τολμάει παραπάνω από το προσχεδιασμένο κοουτσάρισμα που είχε συνήθως από τον πάγκο της Εθνικής.
Υ.Γ.2. Τα στατιστικά του αγώνα
Y.Γ.3. Ξαναβάζω το βίντεο με τον Ρόνι Σεικάλι σαν κοινό μπασκετικό σημείο αναφοράς των δύο χωρών:
15 Ιουλίου 2008 σε 1:18
Είμαστε μια χαρά, είναι πεντακάθαρο. Από εκεί και πέρα, αφού πέρα από τη διάθεση της ομάδας και την υγεία που έβγαζε άλλά και την ημιάγρια κατάσταση Σπανούλη, Διαμαντίδη δεν μπορεί κανείς να σχολιάσει τίποτε άλλο, είναι η ιδέα μου η ο Σόφο έμοιαζε αρκετά πιο εκρηκτικός από τον προηγούμενο καιρό; Μόνο και μόνο ότι έψαχνε συνέχεια το κάρφωμα αυτό δείχνει…
Πάντως ακόμα και απέναντι στη ζώνη δεν θα έχουμε πρόβλημα όσο νιώθουν οι κοντοί μας τόσο καλά. Τα ψυχολογικά διλήμματα “να σουτάρω – να μη σουτάρω” τώρα τουλάχιστον δείχνουν πολύ μακρινά. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο οι παίκτες δείχνουν να έχουν ξαναβρεί την μαγική αύρα και την ψυχολογική άνεση που έδωσε σε όλους τους το Κύπελλο του 2005.
Υ.Γ. Προηγουμένως και με την πρώτη ματιά, παραλίγο να σου γράψω που κολλάει ο Ρόνι…
15 Ιουλίου 2008 σε 1:30
Δείχνει υγεία η ομάδα και χάρηκα που την είδα έστω και με τον αντίπαλο αυτό.
Ο Σόφο θα ανεβαίνει συνεχώς και το ζητούμενο είναι ο βαθμός ετοιμότητάς του στην Ολυμπιάδα. Με καλό Σόφο κάνουμε όνειρα μεγάλα.
Μακάρι να ισχύουν αυτά που λες για τη ζώνη. Τι γίνεται με τον Σπανούλη και τα τρίποντα; Σαν να βλέπω την αυτοπεποίθηση του μεγάλου Ντράζεν είναι. Με αντίπαλο μπροστά του μέσα, υπο πίεση χρόνου μέσα, όλα μέσα.
Χαρηκα σήμερα πάντως την απόδοση της ομάδας κάτι που δεν γινόταν στο παρελθόν με αντίστοιχους αντιπάλους.
Εκείνη η μαγική αύρα όμως είχε εμφανιστεί μόνο στα παιχνίδια με Γαλλία(1ο), Γερμανία και Ρωσσία στο Β ημίχρονο.
Ερώτηση: Αν η Εθνική παίξει σουπερ μέχρι την οχτάδα της Ολυμπιάδας και χάσει στο χιαστί πώς θα την χαρακτηρίσουν κάποιοι; (δεν περιλαμβάνεται ο Μαραβιτς σε αυτούς)
15 Ιουλίου 2008 σε 2:53
Akilas, εννοούσα την αυτοπεποίθηση που απέκτησαν μετά την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ και εκφράσθηκε και στην Ιαπωνία αλλά και στήν απόδοση των περισσότερων παικτών στις ομάδες τους τη διετία 2005 – 2007, και που φάνηκε να ξεφουσκώνει στην Ισπανία αλλά και το φετινό χειμώνα.
Εύκολη απάντηση: θα λέμε ότι στα δύσκολα οι loosers χάθηκαν, ότι μόνο για τα εύκολα είναι και όλα αυτά τα ωραία που τόσο αγαπάμε. Ά, φέτος θα λέμε και ότι ο διπλοθεσίτης Γιαννάκης τους κατέστρεψε, θα θυμηθούμε τις απουσίες των άλλων ομάδων, θα μετράμε τα λεπτά που έπαιξαν συνολικά πράσινοι – κόκκινοι και τελικά κάποιοι θα κρυφογελάνε κάτω από τα μουστάκια τους (και δεν εννοώ τον Συρίγο, από τον οποίο και περιμένω άρθρο για τα νέα επεισόδια στον σίριαλ “Δράκου αποκαθήλωση”)…
15 Ιουλίου 2008 σε 2:56
Παράλειψη: εντυπωσιακό το νέο “περιβάλλον” του blog.
15 Ιουλίου 2008 σε 14:23
Καλό σου ταξίδι φίλε Πέτρο, θα σε θυμόμαστε!
* για τον Πέτρο Οικονομάκη
15 Ιουλίου 2008 σε 17:41
@ ΜΠΑΚΙ
για τη μαγική αύρα αναφέρθηκα και εγώ για λόγους που θα καταλάβεις σε μεταγενέστερο ποστ και δεν είχε να κάνει με εσένα. Σε άλλον πήγαινε και θα καταλάβεις τι εννοώ μετά το Προολυμπιακό.
Συμφωνώ για αυτά που ανέφερες για loosers και τα συναφή
Για το νέο μπλογκ όταν ξεκίνησα το μπλογκ αυτό με τη συγκεκριμένη φόρμα είχα ξεκινήσει. Απλά μου την έσπαγε και μου τη σπάει το γεγονός ότι δεν μπορώ να βάλω φωτό σαν επικεφαλίδα, άθλημα(στην αλλαγή φωτογραφιών αναφέρομαι) που αποτελεί το χόμπι μου!!
Έπειτα επέλεξα λόγω doubleteam αυτό που έχουν οι doubleteamades και o djmouzz από το μπλογκ του μου ξαναθύμισε ότι η τωρινή φόρμα μου αρέσει περισσότερο απ όλες. Έχει άλλωστε και τις μεγαλύτερες δυνατότητες (αν μου έλεγε κάποιος πώς να ανεβάσω και κάτι γκαλοπάκια που θέλω θα ήμουν τέλεια).
Πάντως το wordpress μπορεί να έχει σπάσει τα νεύρα όλων τελευταία λόγω προβλημάτων αλλά η δυνατότητά του αλλαγής εμφάνισης ανα 5 λεπτά(τόσο μου πήρε η αλλαγή) είναι εντυπωσιακή.
@ djmouzz
Ο Έλληνας “Αιζάια” χωρις να έχει κάνει βάρη (Κορωνιός) όπως συνηθίζει να λέει ένας δικός μου άνθρωπος για τον Άγγελο, μπορούσε να προσφέρει πολλά περισσότερα στην Εθνική ομάδα και για αυτό σίγουρα δεν φταίει ο ίδιος.
Για τους μπασκετανθρώπους δεν ξέρω αν το 98% είναι αντιπροσωπευτικό, εκείνο που ξέρω είναι ότι ανάγκη επιβεβαιώσεων πολλών ανθρώπων μέσα από οποιαδήποτε δραστηριότητα της ζωής κάνει πάρα πολλούς που ασχολούνται με το μπάσκετ να κοιτάνε μόνο τη νίκη και όχι το παιχνίδι αυτό καθ αυτό.
Για Οικονομάκη το είδα χθες το βράδι και μουέκανε μεγάλη εντύπωση. Έψαχνα τα αίτια του θανάτου του χθες και δεν είδα τίποτα. Δεν ξέρω αν ανακοινώθηκε τίποτα.
Αντίο και από εμένα στον Πέτρο Οικονομάκη