Είχα γράψει τις προάλλες ένα άρθρο αναφορικά με τα διαβατήρια αλλά και το πως διαμορφώνουμε την άποψή μας ανάλογα με τα μικρο ή μεγαλοσυμφέροντά μας. Επανέρχομαι ξανά στην προηγούμενη “θεματική” λόγω κάποιων φημών ότι ο Μάικ Μπατιστ προσπαθεί να γίνει κοινοτικός προκειμένου να ενισχυθεί ο Παναθηναϊκός ακόμα περισσότερο. Θυμίζω την παρακάτω παράγραφο που είχε γράψει ο Ντράζεν στις 12 Ιανουαρίου.
Ο Μπατίστ (έτερος υποψήφιος “Βούλγαρος”) είχε δηλώσει σε συνέντευξη που είχε δώσει πριν από περίπου δυο μήνες στο Sportime.gr:
“Να γίνω Έλληνας;;; Δεν το βλέπω πιθανό! Περνάω τέλεια εδώ, έχω μείνει πολλά χρόνια και έχω αρκετό μέλλον μπροστά μου στην Ελλάδα, αλλά δεν σκοπεύω να αποκτήσω ούτε Ελληνικό ούτε διαβατήριο κάποιας άλλης Ευρωπαϊκής χώρας. Μου αρέσει πολύ η χώρα σας κι έχω αρχίσει να αποκτώ κάποιες από τις δικές σας συνήθειες, αλλά μέχρι εκεί. Αυτές είναι ιστορίες οι οποίες αρέσουν στους δημοσιογράφους και στους φιλάθλους. Πλάκα θα είχε στην Εθνική Ελλάδας παρέα με τον Παπαδόπουλο, τον Φώτση και τα παιδιά του Παναθηναϊκού, αλλά εγώ σκοπεύω να παραμείνω Αμερικάνος!”
Από τις παραπάνω παραγράφους και αν τελικά επαληθευτεί η φήμη που θέλει τον Μάικ να γίνεται κοινοτικός προκύπτουν πολλά συμπεράσματα γενικά για το πως οι παίκτες ωθούνται να κάνουν πολλές φορές πράγματα που δεν επιθυμούν. Το συγκεκριμένο ποστ δεν αναφέρεται αποκλειστικά στον Παναθηναϊκό αλλά γενικά στο σύστημα μπάσκετ αλλά και στο σύστημα επαγγελματικός αθλητισμός.
Ένα χρόνια πολλά στο BUZZERBEATER από το galobasket και μια παράκληση αν διαβάζεται το Buzzer beater αλλά δεν γράφεται ποτέ σχόλιο , σήμερα κάντε έστω ένα ανώνυμο σχόλιο για τα χρόνια πολλά.
