Απ’ όσο καιρό θυμάμαι τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό, φέτος μάλλον είναι η χρονιά που δέχεται την μεγαλύτερη κριτική από τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού. Κατά καιρούς βέβαια οι φίλοι του μπάσκετ του ΠΑΟ κριτίκαραν την εμμονή του Ζοτς να μην αγοράζει “βαρύ” σέντερ μέσα στη ρακέτα ή καλύτερα να μην αποκτάει η ομάδα ένα σεντερ φορ τύπου Ρέμπρατσα ή Βράνκοβιτς (αν υπάρχουν τέτοια σέντερ). Γενικά υπήρχε διαχρονικά η σταθερή άποψη πολλών φίλων του ΠΑΟ ότι θα έπρεπε η ομάδα να ενισχυθεί με κάποιον ή κάποιους ποιοτικούς ψηλούς, απλά φέτος λόγω των κακών αποτελεσμάτων στην φάση των 16 η αγωνία – κριτική των φίλων του Παναθηναϊκού θεωρώ ότι έχει μεγαλώσει. 
Όλα αυτά τα χρόνια όμως η ομάδα του Ομπράντοβιτς έπαιρνε συνεχώς τα πρωταθλήματα και πέρυσι τα πήρε όλα και έφυγε. Η περσινή κατάκτηση όλων των στόχων ήταν μια επιβράβευση του αγωνιστικού μοντέλου που έχει υιοθετήσειτα τελευταία ο Ομπράντοβιτς. Το αγωνιστικό αυτό μοντέλο στηρίζεται στις παρακάτω αρχές:
-
διαδοχικά πικ εν ρολ από τους περιφερειακούς
-
μεγάλο βάρος στα σουτ τριών πόντων
-
τρομερή επικέντρωση στις αποστάσεις που έχουν οι παίκτες μεταξύ τους έτσι ώστε να μειώνεται η πιθανότητα να δώσουν οι αντίπαλοι αποτελεσματική βοήθεια
-
μη προσπάθεια εκμετάλλευσης του στατικού λόου ποστ: δεν ψάχνει ποτέ σχεδόν ο Ζοτς ψηλό παίκτη ο οποίος είναι κολλημένος στο λόου ποστ με πλάτη, αλλά έπειτα από πικ ή κόψιμο μπορεί να δεχτεί κάλλιστα πάσα στο βαμμένο
-
αγαπημένο δίδυμο ψηλών οι Τσαρτσαρής, Μπατιστ οι οποίοι είναι ικανοί και στο περιφερειακό παιχνίδι
-
πολλές αλλαγές στα πικ ή στα σκριν ειδικά στα τελευταία 10 δευτερόλεπτα της επίθεσης (βλέπε χαρακτηριστικό παιχνίδι ΠΑΟ- ΤΑΟΥ)
-
αντιμετώπιση των πικ του αντιπάλου με hedge out δηλαδή με το ανέβασμα του αμυντικού ψηλού ψηλά έπειτα από το πικ εν ρολ με σκοπό να σταματήσει πρόσκαιρα τον περιφερειακό έως ότου προλάβει να επιστρέψει ο περιφερειακός
-
προσπάθεια στατικού ποσταρίσματος των περιφερειακών που υπερέχουν σε ύψος και δύναμη από τους αντιπάλους τους
Με αυτό το μοντέλο ο Ζοτς κατέκτησε τα πάντα πέρυσι έστω και αν στους τελικούς της Α1 η ομάδα του δεν είχε ικανοποιητική απόδοση.
Το παραπάνω μοντέλο αν και ήταν εύκολα αναγνωρίσιμο από τους αντιπαλους προπονητες δεν ήταν εύκολα αντιμετωπίσιμο. Φέτος όμως στην φάση των 16 ο επιθετικός τρόπος ανάπτυξης του Παναθηναϊκού έχει αναχαιτιστεί και στα 5 παιχνίδια που έχει δώσει η πράσινη ομάδα. Στην επίθεση φέτος για την φάση των 16 ο Παναθηναϊκός βάζει 71,4 πόντους , ενώ πέρυσι στην αντίστοιχη φάση είχε μέσο όρο 83,5 πόντους.
Σημαντικό ρόλο σε αυτήν την πτώση έχουν παίξει πολλοί παράγοντες, ένας από τους οποίους είναι και οι απουσίες των Τσαρτσαρή, Τομάσεβιτς. Πρέπει βέβαια να υπενθυμίσω ότι και στο Φάιναλ φορ ο Παναθηναϊκός δεν είχε στις τάξεις του τον Κώστα Τσαρτσαρή αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να σηκώσει την κούπα.
Για το προβλέψιμο του επιθετικού τρόπου ανάπτυξης του ΠΑΟ θα κλέψω μια παράγραφο από τον ΜΠΑΚΙ ΜΠΛΑΙΧΕΡΤ, από το doubleteam.wordpress.com:
“Συνέχεια πικ εν ρολ και μάλιστα τις πιο πολλές φορές με τον παίκτη που κατεβάζει και την μπάλα χωρίς ούτε πάσες εισαγωγής, ούτε καν την παραμικρή κίνηση των υπολοίπων. Άλλο όλα σου τα συστήματα να καταλήγουν σε πικ εν ρολ και άλλο αυτό να είναι το μόνο σου σχεδόν σύστημα. Στην επίθεση η ομάδα είναι σαν να παίζει μονό: μία ο ένας γκαρντ πικ εν ρολ και μία ο άλλος ανάλογα με τα μαρκαρίσματα της στιγμής. Αυτό όμως δεν φανερώνει έλλειψη οργάνωσης, φανερώνει επιλογή της εύκολης λύσης.”
Όλα αυτά σε συνδυασμό με την έλλειψη του υπερπαίκτη Σισκάουσκας και την παρατεταμένη κατοχή της μπάλας από τον Βασίλη Σπανούλη καθιστούν όλο και πιο προβλέψιμο τον επιθετικό τρόπο ανάπτυξης του ΠΑΟ και από εκεί που το σημείο αυτό ήταν σημείο υπεροχής για τους πράσινους έχει εξελιχθεί στην Αχίλλειο πτέρνα της ομάδας. Όσο “μοντέρνος” και να είναι ο απλοποιημένος τρόπος επιθετικής ανάπτυξης του ΠΑΟ θα πρέπει να μπολιαστεί και με κάποια άλλα κερασάκια ώστε η τούρτα να διαθέτει όλες τις προδιαγραφές ενος αποτελεσματικού και ποιοτικού συστήματος!
Εκείνο που με προβληματίζει στο αγωνιστικό πρόσωπο του Παναθηναϊκού είναι οι εμμονές του Ζοτς. Στο παρελθόν βέβαια οι εμμονές αυτές δεν του βγήκαν συνολικά σε κακό. Σε αυτό όμως συνετέλεσε σε όχι αμελητέο βαθμό και η ανυπαρξία ικανού αντιπάλου στις εγχώριες διοργανώσεις. Αυτό βέβαια έχει αρχίσει να αλλάζει καθώς ο Ολυμπιακός κάνει βήματα σε όλους τους τομείς.
Πρέπει να επισημάνουμε ότι η αναμενόμενη απόκτηση του Πέκοβιτς από τον Ομπράντοβιτς ίσως και να δείχνει την αλλαγή πλεύσης του προπονητή αναφορικά με την απόκτηση καλού σέντερ φορ, εκτός αν η απόκτηση του Σέρβου είναι επιλογή της διοίκησης.
Όπως και να έχει θα περίμενα φέτος από ένα μεγάλο προπονητή σαν τον Ομπράντοβιτς να είναι πιο εύκαμπτος στις στρατηγικές επιλογές του. Δεν μπορεί να βλέπω για παράδειγμα τον Ζίζιτς να βγαίνει να τσεκάρει μέχρι τα 9 μέτρα τον αντίπαλο περιφερειακό και έπειτα να τρέχει καταιδρωμένος να γυρίσει πίσω αν δεν έχει υποπέσει προηγουμένως σε επιθετικό φάουλ. Θα έπρεπε κατά συνέπεια να προσαρμόζει και κάποιες φορές το παιχνίδι της ομάδας στα χαρακτηριστικά των παικτών του και όχι πάντα να αναμένει οι παίκτες να προσαρμοστούν με θρησκευτική ευλάβεια στο προκαθορισμένο σύστημα που έχει στο μυαλό του αδιαφορώντας για το αν μπορούν να προσαρμοστούν.
Η αδυναμία προσαρμογής είναι βέβαια κατ εξοχήν υπόθεση του προπονητή καθώς αυτός επιλέγει τους παίκτες που θα στελεχώσουν την εκάστοτε ομάδα.
Όπως και να έχει σε λίγες μέρες θα κριθεί η τύχη του Παναθηναϊκού σε 2 διοργανώσεις (Κύπελλο και Ευρωλίγκα στον αγώνα Παρτιζαν – Παναθηναϊκός) και σε περίπτωση που χάσει έναν από τους 2 στόχους του θα έχει δεχθεί ισχυρό πλήγμα.
