Πολύς λόγος έχει γίνει για το αν είναι σωστό ο Παναγιώτης Γιαννάκης να εργάζεται ταυτόχρονα στην Εθνική ομάδα και στον Ολυμπιακό.

Ξεκινάμε από το τυπικό σκέλος της υπόθεσης. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει συμβόλαιο ή κάποιος όρος στη συμφωνία του Γιαννάκη με την ΕΘνική, τότε τυπικά τουλάχιστον δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν στη συμφωνία που είχε κάνει ο ομοσπονδιακός προπονητής με την ΕΟΚ τους είχε διαβεβαιώσει ρητά ότι δεν θα εργαστεί παράλληλα σε καμία ομάδα, τότε θα ήταν λογικές οι αντιρρήσεις της ΕΟΚ . Αν ίσχυε κάτι τέτοιο όμως θα έπρεπε να το έλεγε η πλευρά της ΕΟΚ από την αρχή και να έδιωχνε έπειτα τον Γιαννάκη επικαλούμενη την ασυμφωνία του τελευταίου. Κάτι τέτοιο όμως δεν έγινε οπότε ας μπούμε και λίγο σε ζητήματα αποτελεσματικότητας αλλά και ουσίας συνάμα.
Αφορμή για το άρθρο αυτό ήταν κάποια σχόλια πολύ ενδιαφέροντα που διάβασα στο http://doubleteam.wordpress.com/2008/02/06/%ce%95%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b7%cf%83%ce%b7/#comments
καθώς και στην εφημερίδα Goal στην οποία γράφτηκαν στις 22/2 τα εξής: “Η ΕΟΚ έχει καταλήξει στο “διάδοχο” του Παναγιώτη Γιαννάκη, αφού όλα δείχνουν – πλέον – ότι ο Φώτης Κατσικάρης “παίζε” χωρίς αντίπαλο!”…..”…θα πρέπει πρώτα να ξεπεραστούν ορισμένα σημαντικά προβλήματα. Το πρώτο έχει να κάνει φυσικά με τον …Γιαννάκη! Εκτός και αν έχει ήδη ανακοινωθεί επισήμως ότι αποτελεί παρελθόν και εμείς δεν το θυμόμαστε.”
Επίσης στην ΕΤ1 έγιναν δυστυχώς τα ακόλουθα: http://www.basketblog.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=9715&Itemid=116
Αν όντως ο Κατσικάρης αντικαταστήσει τον Γιαννάκη και κρατήσει την θέση του στον πάγκο της Βαλένθια, τότε ο λόγος απομάκρυνσης του ομοσπονδιακού θα είναι η παρουσία του στον πάγκο του Ολυμπιακού και όχι η ταυτόχρονη παρουσία του στον πάγκο κάποιας ομάδας.
Με άλλα λόγια αν ισχύσει το σενάριο αυτό η ΕΟΚ θα έχει αποφασίσει την αποπομπή του Γιαννάκη στη βάση της ικανοποίησης των αισθημάτων των οπαδών του Παναθηναϊκού. Μιλάμε δηλαδή για μια οπαδικοποίηση των αποφάσεων του οργάνου που αποφασίζει για τις τύχες της Εθνικής Ελλάδος.
Αν η ενδεχόμενη απομάκρυνσή του ομοσπονδιακού γίνει στη βάση της ταυτόχρονης παρουσίας του στον πάγκο μιας ομάδας τότε το ζήτημα χρήζει διερεύνησης και σε κάθε περίπτωση ο αντικαταστάτης του δεν θα πρέπει να εργάζεται και αυτός παράλληλα σε κάποια ομάδα. Αν πάλι γινόταν με βάση κριτήρια αγωνιστικά, ισορροπιών… δεν θα είχα κανένα μα κανένα πρόβλημα να απομακρυνθεί ο Παναγιώτης Γιαννάκης.
Όταν όμως η απομάκρυνσή του γίνεται προκειμένου να μη θιγούν οι οπαδοί της αντίπαλης ομάδας που προπονεί ο Παναγιώτης Γιαννάκης, τότε εκτιμώ ότι δίνουμε τροφή στον οπαδισμό, ενώ ο ρόλος της ΕΟΚ είναι εντελώς διαφορετικός.
Υπάρχει κάποιος σοβαρός άνθρωπος ο οποίος να ισχυρίζεται ότι ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν θα πάρει κάποιον παίκτη του Παναθηναϊκού λόγω της παρουσίας του στον πάγκο του Ολυμπιακού; Δεν το νομίζω.
Όπως λέει και ο Γιώργος Κογκαλίδης για την χρησιμότητα του να κοουτσάρει ένας ομοσπονδιακός παράλληλα και ομάδες(έτσι ερμηνεύω μέρος του άρθρου του) στο άρθρο http://basketblog.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=5098&Itemid=1: “Με εξαίρεση τον Παναγιώτη Γιαννάκη και τον Κώστα Μίσσα που έχουν “γαλόνια” και έχουν δοκιμαστεί σε πάγκους ομάδων (και είναι… ενεργοί, γιατί παράσημα έχουν κι οι άλλοι, αλλά είναι… σκονισμένα), ο μοναδικός που ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα είναι ο Μάνος Μανουσέλης. Δεν ξέρω αν είναι καλύτερος από τους άλλους, είναι όμως… προπονημένος. Οι άνθρωποι που καλούνται να οδηγήσουν τις Εθνικές ομάδες, δουλεύουν έναν μήνα και κάνουν 11 μήνες διακοπές (μετ’ αποδοχών, αλλά αυτό ποσώς με ενοχλεί). Πώς να αντιμετωπίσει το πικ & ρολ ο Κεραμέας όταν ο άνθρωπος κοουτσάρει μάξιμουμ επτά παιχνίδια τον χρόνο; Πώς να είναι σε φόρμα; Μέχρι που τον αδικούμε, δηλαδή, κρίνοντάς τον. Ο Σέρβος προπονητής (Μιγιάτοβιτς) που τον κέρδισε κατά κράτος κοουτσάρει στο πρωτάθλημα της χώρας του (Ζελέζνικ) και θεωρείται (έτσι λένε) ο κορυφαίος νέος τεχνικός της Σερβίας.”
Σχετικό άρθρο του Νίκου Παπαδογιάννη για το φλέγον ζήτημα:
http://www.sport-fm.gr/article.jsp?id=119371